(Αθήνα, Temple, III:IV:XXVΙ)
Για όσους αντιλαμβάνονται τις ζωντανές εμφανίσεις μόνο ως ευκαιρία για να ζήσουν τη ρόκ ζωή, κι όχι ως Τελετή, η εικόνα του Hail Conjurer απόψε ήταν κομματάκι παράξενη. Για όσους έχουν δει τη βιντεοκασέτα από εκείνο το καλοκαίρι του ’92 στο Riihimäki (οπου ο Holocausto έπαιξε ουσιαστικά μονος του στη σκηνή, με τον Kimμo”The-Fuck-you-man” Luttinen στα τύμπανα), η όψη του Hail Conjurer απόψε είχε κατι νοσταλγικό. Aυτός, η κιθάρα και η φωνή του στη σκηνή, με μοναδική συνοδεία τα προηχογραφημένα υπόλοιπα όργανα και μερικά επιλεγμένα slides. Απόμακρος, όσο και οι δίσκοι του. Μουσική που δεν αποζητά διάδραση, αλλά αντανακλάται με άνεση πάνω σου αν έχεις τον σχετικό υποδοχέα μαυρομεταλλίνης. Δεν υπάρχει η ουσία μαυρομεταλλίνη, μη την ψάξετε.
Μικρής διάρκειας show, μεγίστου αποτελέσματος Καθαρμός πριν το ηχητικό 418:ΑΒΡΑΚΑΔΑΒΡΑ:418 που ακολούθησε.

Στιγμιαία σιωπή και στη συνέχεια ακατάληπτες συνομιλίες ασυρμάτου. SETΙ σήματα; Ταξιτζήδες; Φονταμενταλιστές με παντόφλα/καλαζνικοφ/laptop στις σπηλιές της Κανταχάρ; Κανείς δε ξέρει. Οσο ο αντιπερισπασμός δρά υπέρ τους, οι Beherit λαμβάνουν θέσεις στη σκηνή και κουρδίζουν εαυτόν & κοινό με το Ερπετικό Ψέυδος που λέγεται “Black Arts”. Αργή, κινητική μουσική, υποηχητικός βόμβος, μπάσο (αλλά όταν λέμε μπάσο, εννοούμε ΜΠΑΣΟ), ανατριχίλα τόσο έντονη, τόσο επαρκής όσο και η απλή επαφή σωμάτων όταν βρίσκεται κανεις στην εφηβεία.

Ανάσα. Διάγγελμα (“Tireheb”) και ο Όλεθρος του “Salomons Gate” με τον Holocausto να μουγγρίζει “Me-Gi-Doooo” κι εμάς κυριολεκτικά να νομίζουμε ότι ήρθε όντως Η Αυγή Της. Ambient ιντερλούδια παρμένα απ’ τις Συνθετικές Ζούγκλες Εξαϋδροκανναβινόλης του “H418ov21CT” και ο στροβιλισμός συνεχίζεται μ’ενα υστερικό Nocturnal Evil” ώστε να κόψει ξανά ταχύτητες με τα “Sadomatic Rites”/”Gate of Nanna”. Μ’αυτό τον τρόπο σφραγίζεται η ζωντανή αναπαραγωγή ολόκληρης της Α’ πλευράς του “Drawing Down the Moon”. Οσο κι αν μου έλειψαν ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ όπως τα “Down There” ή “Werewolf, Semen and Blood”, της Β’ πλευράς μπορώ να καταλάβω πως αν παιζόταν, στις αποψινές εξωγήινες συχνότητες που ο Holocauso οικοδόμησε ίσως να προκαλούσαν υστερικό σοκ ζωντανής ανθρωποφαγίας μεταξύ των παρευρισκόμενων. Ή τίποτα χειρότερο, αν υπάρχει. Ο ήχος παιδιά….ΑΥΤΟΣ ο ήχος. Τον λέω ηχο μόνο κατ’αναλογία όπως θα’λεγε και μια Ψυχή απ’το Πρόβιντενς, γιατί έχουν ήδη περάσει τρεις μέρες κι ακόμα τον νιώθω στα σωθικά μου σα Ζωντανή Οντότητα.

Συνεχίζοντας εν μέσω ατμού και κόκκινου (αποκλειστικά) φωτός η Κόλαση ζωντάνεψε στα “Grave Desecration” και “Witchraft” όπου ο Black Moon Necromancer of Hades (μόνος του) ανέλαβε να επιβεβαιώσει πως ισχύει κάποιος Μυστικός Κανόνας που λέει ότι αυτό το τραγούδι μάλλον δεν πρέπει να το τραγουδά κανείς εφόσον περάσει κάποιο ηλικιακό Κατώφλι. Το Κατώφλι αυτό δεν εχει τίποτα να κανει με την σωματική ηλικία. ‘Ετσι ο Holocausto, εδώ σώπασε. Ετσι είχα σωπάσει κι εγώ όσο, αποσβολωμένος, βίωνα την Τελετή να κορυφώνεται με τον ΘΕΡΙΣΜΟ του “All in Satan” και το γλαφυρό Τώρα Που Είδες, Σώπαινε του “Pagan Moon”.
Αν ήρθες κι εσύ στους Beherit είναι σίγουρο πως, τώρα, είδες.
Τώρα, ξέρεις.
Τώρα που ξέρεις, σώπαινε.
Κόνξ Ομ Παξ.