Οδηγίες για τον Θεοκάλιαντο Καύσωνα: Paysage D’Hiver “Im Wald”

Η συναισθηματική σχέση που έχω με τους τους Paysage d’Hiver, θα μπορούσε να μ’ είχε οδηγήσει στο Burgdorf της Ελβετίας στις 25 Γενάρη του 2020. Θα έπρεπε όμως να είμαι ευκατάστατος Ευρωπαίος για φτάσω εκεί μονάχα για μια προακρόαση. Δεν είμαι, οπότε περίμενα κι εγώ καρτερικά ένα link, το οποίο αργούσε χαρακτηριστικά. Τελικά, μας ήρθε μέσω YouTube στις 7 του Απρίλη και χάθηκε αυθημερόν. Την ίδια ημέρα ο Tobias έγραψε, μέσω facebook, σε όλους τους “winter wanderers” τα παρακάτω:  “As many of you already have noticed, ‘Im Wald’ has leaked throughout the internet. The only way this could’ve happened is that one of the guests of the exclusive listening event in January shared with the world a gift that was meant to be personal. Everyone who joined me on this special evening in January received a wood encased and engraved USB-stick with ‘I’m Wald’ on it as a memento of this special evening. I understand the high anticipation of a new PDH record, after so many years and I’m honored to see this. At the same time I do have to admit that it stings, that one of you with whom I shared this moment couldn’t keep this album to him or herself and shared with a world what was, in the end, mine to share.” Ο τρόπος που θέλει να μεταδώσει το έργο του ο δημιουργός, είναι αναμφισβήτητα μέρος της τέχνης. Δυστυχώς, όμως, ένα μεγάλο μέρος των ακροατών πιστεύει πως αν βοηθήσει να διαρρεύσει ένα album ή μιλήσει πριν άλλους γι’ αυτό, καρπώνεται ένα ιερό hail ή συμμετέχει τρόπον τινά στη δημιουργία του. Το ζήτημα ήταν, είναι και θα είναι η συμμετοχή και η προσωπική σχέση με την μουσική. Το αν θα μιλήσεις πρώτος ή θ’ ακούσεις τελευταίος, δε παίζει κανένα ρόλο.

Στην κουβέντα που κάναμε την ημέρα της «διαρροής», με φίλους τους σχήματος, τέθηκαν ερωτήματα κι ενδιαφέρουσες σκέψεις. Αρχικά, μπορούμε να δούμε ως συμβολική κίνηση, το ότι μετά από δέκα Demo, ο Tobias Möckl πήρε την απόφαση να βαφτίσει το ενδέκατο πόνημα Full-length. Η λογική που βλέπω πίσω από αυτή τη κίνηση είναι απλή. Εφ’ όσον η μουσική είναι δυο ώρες, το βλέπει ως πληρέστερο έργο και μας το θέτει ως Full-album. Από την άλλη ίσως είχε όρεξη να βγάλει γούστα με τους άμπαλους, που στα επικείμενα interview, θα του κάνουν ερωτήσεις για το «ντεμπούτο» των Paysage d’Hiver. Θα ήταν γελοίο, όσο γελοίο είναι να κάνουμε συζήτηση γι’ αλλοίωση του underground χαρακτήρα, επειδή δε το βάφτισε και αυτό Demo. Με τη συνέπεια που έχει ως καλλιτέχνης, δε θα με ξένιζε να κάνει φωτογράφιση και με σωσίβιο φλαμίνγκο, αρκεί βέβαια να την έκανε χειμώνα στο δάσος. Στην τελική, το pitchfork έχει κάνει παρουσίαση Darkspace, καιρός είναι να μάθει και τους Paysage d’Hiver. Για όλους εμάς που αφιερώσαμε χρόνο στο έργο του δεν αλλάζει τίποτε. Μόνο και μόνο η επιλογή να τιτλοφορεί δουλειές που ξεπερνούσαν τη μια ώρα ως “Demo”, δείχνει την κατανόηση και το σεβασμό του απέναντι στο Είδος. Είναι αισθητική επιλογή αυτό που έκανε στη πρώτη εικοσαετία. Ίσως, η καλύτερη δυνατή ιδεολογική προσέγγιση, που αποδεικνύει γιατί το Black Metal ζει ακόμα, ενώ τ’ άλλοτε κραταιά sub-genres ψυχορραγούν στη γηραιά αγκαλιά των πάλαι ποτέ δυνατών label. Θα το γράψω και πάλι, μήπως διαβάσει τυχαία κάποιος περαστικός, ώστε να καταλάβει την διαφορά ανάμεσα στο μεράκι και την επαγγελματική καταξίωση. Το Black Metal ανδρώθηκε στα late 80’s-early 90’s μέσα από tape trading, γιατί κανένα label δε πίστευε πως αυτές οι μουσικές αφορούν το ακροατήριο. Η εγγραφή μιας πρόβας σε κασέτα έγινε σταδιακά κουλτούρα, γιατί τα χαρακτηριστικά της είχαν κοινά σημεία με το ζητούμενο ηχητικό όραμα. Το rehearsal ύφος ήταν μονόδρομος, σταδιακά έγινε συναίσθημα και βασική αρχή για το extreme metal και τελικά οριστικοποιήθηκε ως παντιέρα εφαρμογής. Καλλιεργώντας χαρακτήρα με DIY τακτικές είσαι σίγουρα ειλικρινής, αν παράλληλα είσαι και δημιουργικός, καταφέρνεις ν’ αγγίξεις την κορυφογραμμή της διαχρονικότητας. Στον αντίποδα έκανα την σκέψη ότι θα έπρεπε να τρολάρει λίγο και τον εαυτό του, δημιουργώντας μια νέα ονομασία για το Item που έφτιαξε, όπως obscure-usb και double-demo όταν θα το έκοβε σε cd/lp. Πρωτίστως όμως θέλουμε να λογικευτεί και να πάει ν’ αλλάξει την ένδειξη, ώστε ν’ αποκατασταθεί και η ισορροπία στον πλανήτη. Γιατί, αν με ρωτούσε κανείς παλαιότερα, πόσο πιθανό θεωρώ να κάνουν Full-album οι Paysage d’Hiver, μάλλον θα του απαντούσα πως θα βγάζει demo μέχρι να πέσει πανδημία. Τρέμω μόνο και μόνο στην ιδέα, του τι θα μπορούσε να συμβεί στον πλανήτη, αν οι Deathspell Omega παίξουν Live…

Είναι δύσκολο να πατήσεις play σε δίωρο album. Πρέπει να βρεις τι θα κάνεις παράλληλα, ειδικά στις πρώτες ακροάσεις που είναι αναγνωριστικές (εκεί που προσπαθείς να το ξεκλειδώσεις). Θα έλεγα πως είναι ιδανικό να παίξει, ενώ κάνεις παράλληλα κάποια άλλη δραστηριότητα. Έχω την αίσθηση πως όταν η βασική σου προσοχή είναι στραμμένη σε πρακτικές λεπτομέρειες, η μουσική πηγαίνει σ’ ένα άλλο σημείο μέσα σου. Η «πρώτη» προσοχή ως βαθμίδα κριτικής βλάπτει, γιατί σαν εργαλείο έχει τη λογική (η οποία μετρά δεδομένα), ωστόσο εδώ θέλουμε να λειτουργήσει ένα συναισθηματικό κοντέρ. Οπότε πρέπει με κάποιον τρόπο να την απασχολήσεις, ώστε να πιάσεις τις συχνότητες που θα σε συγκινήσουν.

Πριν δούμε τις νότες, καλό θα ήταν να ρίξουμε μια ματιά στις λέξεις. Το λέμε πολλές φορές, δεν είναι μονάχα η μουσική και το εικαστικό μέρος. Όλοι μας περνάμε από δεκάδες album αγνοώντας το στιχουργικό κομμάτι, τις περισσότερες φορές από έλλειψη χρόνου. Ωστόσο, πέρα από την εξιστόρηση υπάρχουν στους στίχους extra κλειδιά, μέσα από τα οποία θα καταλάβεις και τη μουσική. Ειδικά στο “Im Wald” αυτό μοιάζει ξεκάθαρο και η αναφορά είναι υποχρεωτική. Για τον χρόνο της μουσικής που μας έστειλε οι στίχοι είναι μερικές αράδες, γραμμένοι με μια κατάφαση τόσο απτή και πραγματολογική που σε κάνουν να νιώθεις πως είναι αφελής. Δεν ισχύει όμως κάτι τέτοιο, ο Ελβετός γράφει σταράτα με λιτό ποιητικό ύφος, για την αίσθηση που είχε σε κάθε σημείο του δάσους που περιδιαβαίνει. Το παράδοξο είναι πως σ’ ένα κομμάτι δέκα ή δώδεκα λεπτών μπορεί να έχει μονάχα μια μικρή σκέψη. Θαρρώ πως το κάνει, γιατί θέλει να είναι ακριβής για τον αντίκτυπο που είχε μέσα του. Οπότε χρησιμοποιεί τη μουσική διάρκεια που νιώθει πως χρειάζεται για να μεταφέρει την αίσθηση της σκέψης αυτής. Πάμε να δούμε ένα παράδειγμα μέσα από τους στίχους του “ Im Winterwald”.

Στο χειμερινό δάσος*

Η δύναμη των ριζών ρέει μέσα από το ξύλο
Το βραχώδες, άγονο έδαφος κάνει το ξύλο
Μαύρο και χοντρό είναι το ξύλο

Σε αυτό το χειμερινό δάσος

Με υπέροχη μορφή μεγαλώνει το ξύλο
Δυνατά και ισχυρά κατευθύνεται** το ξύλο
Ευάλωτο και επιβλητικό ξυπνάει το ξύλο
Πάνω από όλα τα όντα

Σε αυτό το χειμερινό δάσος

Η πρωταρχική δύναμη ρέει μέσα από το ξύλο
Ο συνεχής σύντροφός/συνοδός μου είναι το ξύλο
Μέρα και νύχτα ενώνει το ξύλο
Στραμμένο στον Κόσμο πεθαίνει*** το ξύλο

Σε αυτό το χειμερινό δάσος

*Αν και βολεύει νοηματικά η μετάφραση της λέξης Winterwald, είναι ωστόσο τοπωνύμιο ενός δάσους στην Ελβετία.

**μάλλον συνδέεται με τον μεθεπόμενο στίχο «πάνω από όλα τα όντα». Η λέξη streben σημαίνει «επιδιώκω, κατευθύνομαι, πασχίζω». Οπότε δείχνει μια τάση και μια προσπάθεια.

***πιο ελεύθερη απόδοση. Κάτι σαν: ο Κόσμος είναι το πεδίο στο οποίο εκβάλει το ξύλο με τον θάνατό του.

Το στιχουργικό μέρος του “Im Wald” θα μπορούσε ν’ ανήκει στη Naïve art. Οπότε θα μπορούσα κι εγώ δημιουργήσω ένα νέο tag (“Naïve black metal”) για τον τρόπο του Ελβετού. Δεν υπάρχει όμως λόγος να κάνω κάτι τέτοιο, διότι γνωρίζουμε καλά πως είμαστε μια χούφτα άνθρωποι που τον παρακολουθούμε και κανένας μας δε θα νιώσει άνετα με τη λέξη «αφελής», έστω κι αν εδώ αποδίδεται με θετικό πρόσημο. Μπορούμε όμως να δούμε και υπό αυτό το πρίσμα το album, προσπαθώντας να εναρμονίσουμε εαυτό με στίχους και πλοκή δίχως πολλά περεταίρω. Προσωπικά στάθηκα λίγο περισσότερο στον στίχο «Ο συνεχής σύντροφός/συνοδός μου είναι το ξύλο» για τον οποίο είδα δυο εικόνες. Αρχικά τα δέντρα που περνούν δίπλα του καθώς περπατά μέσα στο δάσος και σ’ ένα δεύτερο επίπεδο το ξύλο που ενδεχομένως κρατάει για να μπορέσει ν’ ανέβει ψηλότερα. Μια τέτοια σκέψη ίσως κρατά λίγα δευτερόλεπτα, πρέπει όμως να εμπεδωθεί στον ακροατή πως το ξύλο είναι σύντροφος, σταθερά μαζί του μέχρι το τέλος. Είναι λοιπόν συνεπές να δοθούν πολλά λεπτά ήχου, ώστε ν’ αποδοθεί η εκτίμηση του μουσικού απέναντι στην σχέση που δημιουργεί μαζί του.

Ξέρουμε πως ο Tobias δεν γράφει τραγούδια που θα σιγομουρμουράς, αντίθετα προσπαθεί ν’ αναπαραστήσει το χειμερινό τοπίο, την άγρια πλευρά της φύσης. Δομεί μια «ηχητική πραγματικότητα», που ενδεχομένως φέρει το παγωμένο δάσος στο δωμάτιό μας. Μουσικά, αν είχε φτιάξει ένα δίωρο “Kerker”, τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα. Με μια γρήγορη ματιά καταλαβαίνεις την ροή, γιατί εδώ έχουμε πέντε instrumental, που χρονικά καταλαμβάνουν το ένα τέταρτο του album. Μουσικά, θα έρθουμε και πάλι σ’ επαφή με τον Wintherr-ικό «τοίχο» [κιθάρα/τύμπανα (λεμέ τώρα)] και από πίσω να παίζει μελωδικά riff/πλήκτρα (και μελωδικά φωνητικά σε κάποια σημεία) στην ίδια εμβέλεια με τον «τοίχο». Στο παρελθόν ο «τοίχος» ήταν σχεδόν πάντα πιο μπροστά από τις μελωδίες που έπαιζαν στο εσωτερικό του, οπότε δυσκόλευε το ξεκλείδωμα (που προσωπικά πιστεύω, ότι στο black metal θα έρθει από τις μελωδίες. Αν δεν έχει μελωδίες ένα album ή είναι αδιόρατες, δε πρέπει να μιλάμε για ξεκλείδωμα αλλά για συγχρονισμό). Οπότε είναι δίωρο γιατί στο “Im Wald” είναι πολύ περισσότερο μελωδικός, θέλει να βγάλει την λυρική του πλευρά (θεωρητικά) και τελικά βγαίνει πιο «εύπεπτο» απ’ όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα. Κανονικά βέβαια αντί για τη λέξη «τοίχο» θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω τη φράση «αγριάδα του δάσους», αλλά τον λέω έτσι για να γίνει κατανοητό σχηματικά, αυτό που έχω στο μυαλό μου για τη δομή της μουσικής του.

Με συγκρατημένη αγανάκτηση θα προσπεράσουμε τον Θεοκάλιαντο καύσωνα, προσμένοντας ένα χειμώνα δίχως καραντίνα (λέμε τώρα), που θα μας δώσει τη δυνατότητα να βρεθούμε στ’ απάτητα χιόνια των ορεινών εκτάσεων για τη βίωση της εμπειρίας. Μέχρι τότε θα περάσουμε νοερά σ’ αυτά τα μονοπάτια, μέσα από τον άκρατο ηδονισμό των πλήκτρων στα “Im Winterwald/Alt”, ταξιδεύοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα λίγο πάνω από τα δέντρα με τα riff του “Über den Bäumen” μέχρι να ριγήσουμε στη μεγαλοπρέπεια του “Stimmen im Wald”. Έπειτα, ο Wintherr-ικός «τοίχος» ανοίγει, τα πλήκτρα ζωντανεύουν και η συγκίνηση θα γιγαντωθεί στο “Le rêve lucide” (ίσως το καλύτερο κομμάτι του album). Δυνατός και μελωδικός συνάμα, με ξεκάθαρο προσανατολισμό στο Riffoκεντρικό raw του “Kälteschauer” και τον συγχρονισμό της παρέλασης του ρυθμικού “Weiter, immer weiter”. Κατακλείδα, για την λατρεία της υπερβολής το “So hallt es wider”. Τεταμένη ανάπτυξη που προσαρτά την κάθε νέα ικμάδα με πολύ αργό τρόπο. Κομμάτι εσωστρεφές, λες κι έχει σκοπό την αναπαράσταση του κάθε βήματος μέσα στο δάσος. Στη μεθοδολογία είναι συγγενές με το “Das Tor”. Ο Ελβετός είναι κατανοητός χωρίς να βάλει νερό στο κρασί του («θάλασσά στο βουνό του»), να φοβάστε μονάχα αν φύγουν τα κλισέ με το βάδισμα στο χιόνι και τον αέρα που λυσσομανά, διαφορετικά όλα πάνε κατ’ ευχήν.

Εικονική εμπειρία και το ζητούμενο στο επίπεδο της αντίληψης.

Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος αφιερώνει αρκετό χρόνο καθημερινά στην εμπειρία του διηγήματος (μέσα από ταινίες/σειρές, βιβλία, μουσική, video games). Η αιτία σχετίζεται με τη θέληση που έχει ν’ αποκοπεί από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, αφορμή γι’ αυτό είναι η τάση σύνδεσης με κάτι που του μοιάζει περισσότερο ενδιαφέρον. Αν κι εφ’ όσον καταφέρει ν’ αποκοπεί από τις σκέψεις που ταλανίζουν το μυαλό του, θα ξεκινήσει να βιώνει συναισθήματα και να εισέρχεται στον κόσμο που του παρουσιάζεται. Όσα νιώσει, θετικά και αρνητικά, θ’ αποκτήσουν γινόμενο μέσα του. Ωστόσο, αυτό θα γίνει στο κρησφύγετο της ασφάλειας. Θ’ αναπτύξει έτσι τον συναισθηματικό κύκλο της χαράς και της λύπης, της δημιουργίας και της καταστροφής, του τρόμου και της φρίκης, δίχως να επηρεαστεί σωματικά. Είναι λοιπόν πολύ διαφορετικό να περπατάς στο χιονισμένο δάσος από το να μεταφερθείς νοερά εκεί. Αυτό σημαίνει πως δημιουργείς συναισθήματα, δίχως την σωματική αίσθηση, την οποία όμως γνωρίζεις σχετικά, επειδή κάποτε βρέθηκες σε χιονισμένο δάσος και θυμάσαι την επίπτωσή του στο σώμα σου. Δεν έχει όμως καμιά σχέση εμπειρικά. Αυτό που η τέχνη δίνει στον άνθρωπο είναι μια οπτική γωνία σ’ ένα δυναμικό γεγονός που θα βιώσει με το φαντασιακό του. Η ασφάλεια που έχει σε αυτή τη συμμετοχή, είναι ένα extra μέσο αυτοσυντήρησης, που θα δώσει τη δυνατότητα στο μυαλό να εισπράξει τη μεγαλοπρέπεια/σαγήνη μιας εμπειρίας, απαλλαγμένο από το φόβο της επίπτωσης. Παράλληλα, η γοητεία της καταστροφής ενός ήρωα ή της επιτυχίας του να προσπεράσει τις κακουχίες, παρέχουν συναισθήματα κατάκτησης της εμπειρίας. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι θα βιώσεις τον ίδιο συναισθηματικό κύκλο με τον άνθρωπο που οι αισθήσεις του δουλεύουν και αυτή τη στιγμή παγώνει στο δάσος. Μπορείς όμως να πάρεις την εικόνα ως παρατηρητής και να δουλέψεις τις επιπτώσεις που θα είχε σε σένα, αν μετείχες στο βίωμα. Το ζητούμενο, στο επίπεδο της αντίληψης, μέσω της συμμετοχής του ανθρώπου στην εμπειρία του διηγήματος και κατ’ επέκταση στη τέχνη, εστιάζεται στην προσπάθεια του να συνδεθεί με το έργο και να συμμετάσχει συναισθηματικά, να μετατρέψει το νοερό σε όσο πιο πραγματικό μπορεί με τη χρήση της φαντασίας του. Αν αυτό επιτευχθεί, η τέχνη που χρησιμοποίησε επιτέλεσε το σκοπό της.

Υ.Γ  Σε μια προσωπική επέτειο επέλεξα την 6 Ιουλίου για την δημοσίευση αυτή, για να συμπέσει με τη μέρα που πριν από επτά χρόνια, πίσω στα 2013, έγινε το post της ιστορίας τους. Παράλληλα, ακόμα θυμάμαι την 4ώρη εκπομπή αφιέρωμα στο έργο του, που ξεκίνησε μεσημέρι με καύσωνα και τέλειωσε νύχτα με παγετό. Το παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο στους λίγους ήρωες συνοδοιπόρους, που με συντρόφευαν καθ’ όλη την διάρκεια εκείνου του live.

Was ist das doch mit diesem Wald ?

De Tweakeriis Dom Studianas: Άλλη μια κασέτα

Φήμες και συνομοσιολογία υπήρξαν οι καλύτερες φιλενάδες του blackmetal στα 90’s.

Ακούστηκαν φήμες για στουντιακή επεξεργασία ηχογραφήσεων.
Φήμες που αφορούσαν τη φυσική ταχύτητα των albums.
Ακούστηκε πως το τρίτο full length των Immortal έλαβε μια εκ των υστέρων …επιτάχυνση.

Αλλα η πιο αλλόκοτη φήμη που είχε ακουστεί, ήταν πως το “De Mysteriis Dom Sathanas των MayheM έλαβε μια εκ των υστέρων, πολύυυ ελαφριά επιβράδυνση ώστε να ακούγεται (ακόμα) πιο σκοτεινό.

Αυτή, γλίτωσε…

Ακούγοντας προσεκτικά το πόσο αφύσικα ακούγεται η φράση “Myyy naaaame…” στο “Cursed in Eternity”, τις κασέτες των Tormentor ή όσα έκανε το ’91-’93 ο Attila στις live ηχογραφήσεις των Plasma Pool, η σκέψη μου άρχισε να καλπάζει και να φαντάζεται αυτή την άλλη μορφή εν λόγω Έπους.

Ίσως η φήμη να είχε κάποια βάση.

Έκανα το τεστ, σφίγγοντας ελαφρά τον ιμάντα του τότε πικάπ μου (ένα αξιοπρεπές Philips) ώστε να ακούγεται λίιιιιγο πιο γρήγορο και έγραψα το αποτέλεσμα σε κασέτα.

Σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε να ακούσετε πως ίσως να ηχογραφήθηκε αρχικά, σας το παραθέτω.

Μαζί με εξωφυλλάκι για τη δική σας κασέτα.

Remember it, as from a Dream…

Merging With Seven Swords, Unto Her: Hagetisse “The Seven Sorrows of the Virgin”


Κατά βάθος μισώ τύπους σαν τον Mories, τον Jute Gyte, τον (00’s) Vinterriket και λοιπούς μουσικούς που μας βομβαρδίζουν με albums με παρόμοια ανελέητους ρυθμούς: αυτή η υπερπαραγωγικότητα την οποία νιώθουν την ανάγκη να μετασχηματίζουν συνέχεια προς τα έξω ως τελικά προϊόντα, καταλήγοντας σε κυκλοφορίες κάθε χρόνο (και πολύ συχνά πάνω από μια φορά το χρόνο), σύνηθες γνώρισμα των one-man projects του μαυρομεταλλικού σύμπαντος (αν και όχι μόνο), είναι πιθανότερο (συνδυαστικά και με τη γενικά μεγάλη παραγωγή του είδους, που έχει σχολιαστεί αρκετές φορές σε αυτό το blog) να με οδηγήσει προσωπικά σε κορεσμό ή σε διαλείμματα από την συνεχή παρακολούθηση τους, παρά να τσεκάρω on time ότι κυκλοφορούν.

“Βγήκα από το home studio με το στανιό, μόνο για τη φωτογραφία”

H πεζή/πραγματιστική πτυχή μου σκέφτεται πως αφού ούτως η άλλως βρίσκονται σε δημιουργικό οργασμό, δεδομένου του ότι τα περισσότερα από αυτά τα projects υλοποιούνται βασικά σε home studios (άρα χαμηλό κόστος παραγωγής) και πλην της ψηφιακής τους διάθεσης κόβονται σε περιορισμένα (και συχνά αναλόγως τις προπαραγγελίες) αντίτυπα διάφορων φυσικών formats, είναι ένας τρόπος να είναι πλεονασματικοί, να βάζουν και λίγα χρήματα στην τσέπη από ότι κάνουν. Ωστόσο, ακόμη και αν αυτό αποτελεί ένα λόγο αυτής της στάσης, παραμένει μια νοοτροπία τόσο απαιτητική για τον (δύσμοιρο) fan που καταντά τελικά συμβατή με το είδος (με την έννοια πως το black metal όπως και γενικά τα extreme underground ιδιώματα, απαιτούσαν εξαρχής από τον ακροατή να έρθει κοντά στον καλλιτέχνη παρά το αντίθετο, λόγω των “δύσκολων” ήχων και θεματικών στους μη εξοικειωμένους και ως εκ τούτου απέκτησαν έναν έντονο “μυητικό” χαρακτήρα που στη συνέχεια καλλιέργησαν και σε επίπεδο αισθητικής πέρα από το ηχητικό επίπεδο, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που σίγουρα θα επεκταθούμε στο μέλλον περισσότερο).

Ο Maurice De Jong (ή Mories όπως τον προαναφέραμε) λοιπόν, γνωστότερος από το black/sludge/noise/doom project του ονόματι Gnaw Their Tongues, από το 2017 δισκογραφεί (μεταξύ πάρα πολλών άλλων, άλλων λιγότερο και άλλων περισσότερο ενδιαφέροντων-τσεκάρετε πάντως ιδιαίτερα “τους” Νεκρομαντικώς ονομαζόμενους De Magia Veterum και ειδικά το “Verus Diuinus Magus” compilation album του 2008, αν δεν το έχετε ήδη κάνει) με το προσωνύμιο Hagetisse, δηλώνοντας στα 3 πρώτα albums του (όλα το 2017, μην ξεχνιόμαστε) την αγάπη του για το raw black metal όπως εκφράστηκε το 1997 από τους Ulver στο μνημειώδες “Nattens Madrigal”, πριν αποφασίσει πέρσι με το “De Reis Van Vernielde Zielen” album να δώσει στα riffs του έναν πιο ανατατικό/ανυψωτικό και μελωδικό χαρακτήρα που δείχνει να κλείνει το μάτι έως και στις φωτεινότερες τάσεις του ιδιώματος (λέγε με blackgaze).

Φέτος με το “The Seven Sorrows of the Virgin” (με προφανή την αναφορά του τίτλου) δείχνει να θέλει να παρουσιάσει ένα λιγότερο τραχύ ηχητικά χαρακτήρα, με riffs και ατμόσφαιρες που προσωπικά μου έφεραν στο μυαλό τόσο τους αγαπημένους μου Lurker of Chalice (εδώ να τονίσουμε πως ήδη κυκλοφορεί αυτό εκεί έξω) όσο και τους ύστερους Leviathan (αφουγκραστείτε λόγου χάρη την “υγρή” παραγωγή και προσέξτε τα “μπουκωμένα” φωνητικά του Mories), ιδιαίτερα από τη μέση του album και μετά, με αποκορύφωμα μάλλον το κλείσιμο του album ονόματι “Schurftkorsten op de bebloede kelder kaarsen”, ενώ τα διάφορα ηχητικά καρυκεύματα (οι “φαντασματικές” φωνές της πρώτης σύνθεσης και τα old school πλήκτρα, όπου εμφανίζονται στο album) καταλήγουν να είναι είναι πιο πολύ συμπληρωματικά παρά εκφυλιστικά στην παραπάνω διαπίστωση.

Το τελικό απόσταγμα των ακροάσεων είναι πως, για πολλοστή φορά, ο Ολλανδός είναι καλός, κάτι που με κάνει να επιστρέφω στην πρώτη παράγραφο της παρουσίασης που διαβάζετε και κατ επέκταση να σκέφτομαι όλο και περισσότερο τι θα γινόταν αν αποφάσιζε να αφιερώσει πχ ένα χρόνο από τη ζωή του, στη σύνθεση ΕΝΟΣ και μόνο album. Μέχρι αυτή η υποθετική σκέψη να πραγματοποιηθεί, εσείς μπορείτε να αφιερώσετε χρόνο σε μια από τις πρώτες καλές κυκλοφορίες του νέου έτους για το black metal.

Κι αν το κείμενο αυτή τη φορά βγήκε λίγο μικρότερο και συνοπτικό από ότι σας είχα συνηθίσει τελευταία, δεν τρέχει τίποτα: όπως επεσήμανε και ο σύντροφος Plunderer όταν συζητήσαμε για το album, εδώ ο ίδιος ο Mories δεν ασχολείται τόσο ενδελεχώς με την κάθε του κυκλοφορία, εμείς θα το κάνουμε;

Σας έγραψα (κι άλλη) μια κασέτα

Το κουβεντιάζω τόσο συχνά με φίλους που κινδυνεύω να γίνω κουραστικός (γραφικός, είμαι ήδη).
Αν ακούσεις στις 33 στροφές τα 45ρια των My Dying Bride (“God is Alone”, “Symphonaire”, “The Thrash of Naked Limbs”, το flexi 7″ του ’93 και το “I Am the Bloody Earth”), βιώνεις Άλλους Κόσμους.

Με φόρα απ’την προηγούμενη κασέτα μας λοιπόν, μάζεψα όσα κομμάτια είχα λατρέψει από τα 45ρια τους, παιγμένα στις 33 στροφές.
Σε αυτά, πρόσθεσα μερικά από τα 33ρια που πιστεύω πως ξεχειλώνουν Πραγματικότητες αν ακουστούν ακκκόμμμη πππιο αρργγάααα.
Σας τα παραδίδω λοιπόν, σ’ενα φάκελο του οποίου η διάρκεια χωρά μάλλον μόνο στην elusive 120άρα κασέτα.

Μη γελάτε, κάποτε υπήρξαν και 120ρες κασέτες.


Εξώφυλλο
Εσώφυλλο|Τράκλιστ

Θα παρατηρήσετε πως λείπουν κομμάτια από το “God is Alone” και το flexi του ’93.

Δε συνέβη επειδή δε τα λατρεύω.
Σας τα φυλάω για την επόμενη κασέτα.

Bare your breasts to (very) slow kisses…

Γενεές Δεκατέσσερις: MISÞYRMING “Algleymi”

noevdiaΚάποτε μόνο και μόνο το Logo της Norma Evangelium Diaboli προκαλούσε τρόμο και δέος. Σεβασμό για το περιεχόμενο, ανεξάρτητα από το project που το φιλοξενούσε. Αυτό το συναίσθημα κράτησε χρόνια. Θόλωσε και άρχισε να σβήνει, όταν ο «αγαπητός», κυκλοφόρησε τη ψαγμενιά “Occult Rock” του trio Aluk Todolo. Δεν είναι μεμπτό ν’ ακούς άλλες μουσικές αλλά μη προσπαθείς να πουλήσεις φούμαρα σε (προ)φανατικούς. Κάποτε μας είπες πως έδιωξες Sinn & Yohann, γιατί πρόδωσαν & ταπείνωσαν τους Hirilorn, με τη συμμετοχή τους σε hardcore project. Είκοσι χρόνια μετά σου πέρασε, είναι για σένα cool να κυκλοφορείς experimental/Psychedelic-Krautrock Rock από ΑΥΤΟ το label;

Αν σε καλούσα σε απολογία για ιδεολογική παλινδρόμηση, φαντάζομαι θ’ απαντούσες κάπως έτσι: «Ο καλλιτέχνης πρέπει να στέκεται πέρα από την αρτηριοσκληρωτική σταθερότητα που κάποτε τον συνέφερε να πρεσβεύει, λόγω καλλιτεχνικού στόχου ή για να δημιουργήσει εκτόπισμα προσωπικότητας αφού δεν είχε το απαραίτητο ταλέντο. Το Modus operandi του ανθρώπου εμπεριέχει μονάχα τη θρησκευτική και ιδεολογική γκάμα που ενδεχόμενος φέρει. Υπάρχει, όμως, κάτι ανώτερο που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “Aesthetic operandi”. Συνήθως δίνει εντολές εν κρυπτώ και παραβύστω, λειτουργεί ως επιβλέπων φάρος και θα πάρει τα ινία όταν χαθεί το momentum στις ιδέες και τη πίστη. Είναι τόσο επιβλητική η παρουσία του, που έχει τη δυναμική να μοντάρει τις προτιμήσεις μας στο γνώμονα της αισθητικής που επιτάσσει κάθε εποχή».  

Ανεξάρτητα από το ποια θα ήταν στην πραγματικότητα η απάντησή του, η σχέση μας με την αισθητική αναδίπλωση είναι συγκεκριμένη. Η ώρα που η αναδίπλωση ξεκινά ισοδυναμεί με την ημερομηνία λήξης της συγκίνησης που μας προσφέρει η αισθητική. Από την άλλη πλευρά έχουμε φάει αρκετά ληγμένα, όποτε δε θα κολλήσουμε στη καλλιτεχνική κατανάλωση, ειδικά αν έχει σοβαρό ενδιαφέρον για την εξέλιξή της τέχνης που μας ενδιαφέρει. Αργότερα, αυτό το κείμενο θα ισχυριστεί πως το “Algleymi” (που αγοράστηκε, δικαιολογημένα δίχως προακρόαση) ανήκει στα album αυτής της κατηγορίας.

Íslensk saga

Flames of HellΤο ταξίδι μας μέχρι την Ισλανδία είναι μακρινό, οπότε έχουμε αρκετό χρόνο για μια καλή ιστορική αναδρομή. Πρώτη στάση οι Flames of Hell και το ντεμπούτο τους “Fire And Steel”, που κυκλοφόρησε το 1987 (!). Σχήμα φάντασμα (όσο και iconic) για τους ντόπιους. Όσα έγιναν γνωστά για τα 3 αδέλφια Nicolaison (γνωστοί και φίλοι τους έλεγαν Nicolai), που ήταν πίσω από το project, ήρθαν από το στόμα του παλιού drummer των Potentiam G.Ó. Pálmason (μακρινός ανιψιός τους, η γιαγιά του ήταν αδελφή της μάνας τους). Η ηχογράφηση του μοναδικού album έγινε κρυφά στο studio της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων (YMCA) του Reykjavík. Μάλιστα, όταν ο Steinþór ηχογραφούσε τα φωνητικά, ο Leader της YMCA διαπίστωσε με φρίκη τι ακριβώς συνέβαινε. Το αστείο είναι πως τους άφησε να ολοκληρώσουν τις ηχογραφήσεις (Σκανδιναβική νοοτροπία) κι έπειτα άλλαξε τον χώρο του studio (επειδή το μαγάρισαν) και τους είπε να μην ξαναπατήσουν. Ωστόσο, ειδικά τα φωνητικά είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο του album. Με βάση τις ως τότε επιρροές, εδώ έχουμε ολίγη από King Diamond, Franta Storm και Attila Csihar. Η φωνή του μπορεί να χαρακτηριστεί ως βαρύτονη ψευδο-οπερατική που ξανοίγει σε κραυγές με αλλοπρόσαλλο αποτέλεσμα. Οι δυο Nicolai έπαιζαν στο ντεμπούτο ενώ ο τρίτος, που ζούσε από νωρίς στη Γαλλία, επιμελήθηκε το εξώφυλλο και την κυκλοφορία του Lp (μέσω του εκδοτικού οίκου Draconian Books and Publishing έκανε το label Draconian Records). Μουσικά, έπαιξαν ένα περίεργο κράμα, σα Venom δίχως γκάζια, ενώ στο κομμάτι της αισθητικής αγγίζουν τους Bathory, έχοντας ένα πολύ σκοτεινό concept για την εποχή (Ας μην ξεχνάμε πως το πρώτο Black Metal album ιστορικά είναι το “Under the Sign of the Black Mark”, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά).

Στα 1990 είχαμε τη obscure κασέτα των Christblood “Massacre in Heaven”, που είναι εδώ μονάχα ως αναφορά για το πέρασμα του πρώιμου Black/Death από την Ισλανδία (λόγω του άθλιου ήχου δεν προτείνω να τη ψάξετε). Στη Death Metal σκηνή, ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στο ντεμπούτο των Sororicide “The Entity” (1991), το οποίο κουβαλά μια σιδερένια μπάλα στην ανάπτυξη, ικανή φέρει στο μυαλό τους τιτάνες της αργοπορίας Delirium με το κορυφαίο “Zzooouhh” (1990). Η ατμόσφαιρα των Sororicide φωτίζει ιδανικά τη σαπίλα τους μέχρι και σήμερα.

Fire & IceΗ Black Metal εποχή σηματοδοτήθηκε από το “Fire & Ice-An Icelandic Metal Compilation” του 1997, όπου θα βρείτε τα περισσότερα ενεργά σχήματα των 90’s σε διάφορα στιλ και ποιότητες. Ξεχωρίζουν, οι Solstafir  του Til Valhallar (όπως κι αν είναι η σωστή προφορά, εγώ θα το λέω Χαλχαλάρ) τις καλές εποχές που αντέγραφαν ασάλιωτα Burzum, πριν αρχίσουν τα flirt με το hardcore στα φωνητικά ή τα κουραφέξαλα που βάζουν σήμερα (υβρίδια μαζικής κατανάλωσης για όσους θεωρούν τα «πλυντήρια» Prog νοοτροπία). Στα υπόλοιπα έστω και αναφορικά Mind as Mine, Ámsvartnir, Fields of the Filthy. Από εκεί και πέρα στα 00’s υπάρχουν πολλές μεμονωμένες περιπτώσεις όπως το “Bálsýn” (με το καταπληκτικό “Álfablóð” σε άλλο φόντο) των Potentiam (thanx Τόλη) και οι grinders Forgarður Helvítis με τους ποιητικούς στίχους στο “Gerningaveður” (thanx Πάνο).

Τέλος, αν θέλουμε να βάλουμε αφετηρία στην σύγχρονη ιστορία του Ισλανδικού black metal, θα πρέπει να πιάσουμε την demo period των Svartidauði και το κορυφαίο “Flesh Cathedral” (2012). Παράλληλα, όσα έκανε ο H.V Lyngdal με τους Wormlust, που συνοψίζονται στο compilation “The Wormlust Collective” (2012), δίχως βέβαια και να ξεχνάμε και το ντεμπούτο του “The Feral Wisdom” την επόμενη χρονιά. (τα δυο αυτά σχήματα έκαναν το πρώτο τους demo το 2006, οπότε είναι κομβικά για τις μετέπειτα εξελίξεις). Το 2012 είχαμε και το demo των Chao “Spiritus Sankti”, που λίγο αργότερα άλλαξαν όνομα σε Sinmara για να επιτεθούν με το “Aphotic Womb” το 2014.

Söngvar elds og óreiðu

 

SongvarΣτα late 00’s-early 10’s κάθε πικραμένος που κατάφερνε να πιάσει τάστα και χορδές όπως οι Ulcerate, πίστευε ότι κοντεύει το απαύγασμα των 00’s, δηλαδή τους αρπισμούς μέσα στον κυκεώνα άρα το έργο του Christian Bouche από το 2004 μέχρι και σήμερα. Κάπως έτσι φτάνουμε στο 2015, την χρονιά που οι τυχάρπαστοι Πολωνοί Outre σκύλευσαν τ’ απομεινάρια της θείας κοινωνίας, με όνομα παρμένο από album των Portal και μουσική ξεπατικωτούρα Deathspell Omega. Την ίδια χρονική στιγμή οι Misþyrming ήταν μέσα στο ιερό κι έκοβαν τ’ αντίδωρα του παπαHasjarl. Στο “Ghost Chants” θα δεις τι σημαίνει στυγνή αντιγραφή στο έργο κάποιου, αντίθετα στο ντεμπούτο των Misþyrming θα δεις τι σημαίνει έμπνευση από το έργο κάποιου.

Αρχικά, ομολογώ πως μ’ ενοχλεί αφάνταστα το hype και οι Ισλανδοί το είχαν αυτό από τη πρώτη μέρα. Το σούσουρο οφείλεται σ’ ένα βαθμό στ’ όνομα της Terratur Possessions, γιατί πέραν του ότι έχει καλό όνομα σα label δεν κόβει άμεσα επανεκδόσεις, οπότε δυναμιτίζει τους ενδιαφερόμενους για άμεση αγορά (επειδή αργότερα θα πάει ο κούκος αηδόνι). Όπως είχα σημειώσει στο Underground Kommandoz του Metal Hammer τον Σεπτέμβριο του 2015, το δυναμικό και βαρύ ηχητικό πλαίσιο ήταν η ενδεδειγμένη βάση για να βγουν και να ψαρώσουν το ποίμνιο. Εδώ θα βρούμε την εικαστική λογική και τα φωνητικά των Muknal της Crepúsculo Negro (2012 demo). Στο εσωτερικό τα πυρακτωμένα riff έχουν ευθύβολη ροή και δε σταματούν να ηλεκτρίζουν ούτε στα breaks, ενώ ηχητικά είναι κοντά στις θέσεις των Svartidauði οπότε και το πνευματικό έργο των Deathspell Omega (“…af þjáningu og þrá”, “Ég byggði dyr í eyðimörkinni”). Παράλληλα, στον ήχο της κιθάρας υπάρχουν και άλλες διαστάσεις (στο “Er haustið ber að garði” το riff μπορεί και μιλάει) που προσφέρουν διαβάθμιση στο υλικό. Αν δεν έχετε ακόμα ακούσει το album, είστε ένα βήμα μακριά από το εναρκτήριο “Söngur heiftar” που κουβαλά την ισορροπία της συνέχειας. Αργότερα, θαυμάστε το a la Mortiis/Fata Morgana finale του “Endalokasálmar” και εν κατακλείδι, νιώστε την αγαστή συνεργασία των εμπνεύσεων στο εξαιρετικό “Söngur uppljómunar”.

Εδώ έχουμε έναν νέο μουσικό που απασχόλησε και θα συνεχίσει ν’ απασχολεί το ποίμνιο και στο μέλλον. Ο D.G κατά κόσμο Dagur Gíslason γεννήθηκε το 1993, έγραψε μόνος του το ντεμπούτο ενώ είναι βασικό πρόσωπο πίσω από Naðra, Skáphe, Martröð,〇. Το σπουδαιότερο όλων όμως είναι πως διαμόρφωσε τον black metal ήχο του Ισλανδικού κύματος των 10’s, όντας πίσω από τις περισσότερες δουλειές ως παραγωγός. Συνάμα, τρέχει και το δικό του Label (Vánagandr) αποκλειστικά με Ισλανδικό black metal σε κασέτες! (προοικονομία: ο δρόμος για το overground χτίζεται με καλές προθέσεις).

Αυτό που έκανε στο “Söngvar elds og óreiðu” δεν είναι απλό, αν και στις πρώτες ακροάσεις δε μπορείς να δεις το βάθος του. Η μεθοδολογία ήταν να εισάγει στη μουσική ορθόδοξα τροπάρια αλλά και μοντέρνες πατέντες. Δίχως άγαρμπες κινήσεις, δημιουργεί ένα σύνολο που εκπέμπει και ρέπει στο σήμερα κλείνοντας το μάτι στο χθες. Ολόκληρο το album βγάζει διάθεση και το πράττει με συνεχή κίνηση και ιδέες ολόφωτες. Το drumming του H.R.H (Carpe Noctem, Naðra) δίνει Death Metal αύρα και στιγματίζει την πλοκή. Το ατού που θα προσδώσει διαχρονικότητα είναι το άρτιο songwriting. Ο συνασπισμός ιδεών θα ενώσει το ακατέργαστο με το μελωδικό σε συγκόλληση δίχως ίχνη που φανερώνουν δυστοκία κι έλλειψη κρίσης. Σε αυτό το σημείο μπορεί να ειπωθεί πως ο Ισλανδός δεν ήταν απλά ένας ικανός σιδεράς που βαράει ορθά στο αμόνι του αλλά και μπροστά στη σκέψη. Το δυναμικό χαρακτηριστικό είναι η ενοποίησή όλων των στοιχείων στον καμβά της ατμόσφαιρας. Αυτό είναι και το απόλυτο highlight, γιατί κατόρθωσε να παίξει δίχως να διαταράξει τη μελανή της ηρεμία, ενώ ολόγυρα πυροδοτεί blackmetal του σκοτωμού. Αυτός ο συνδυασμός σε κάνει ν’ αποζητάς το album, ώστε να χαθείς όλο και περισσότερο μέσα στο περιεχόμενο. Κάπως έτσι θα καταστήσει σαφές πως όποιος έχει ταλέντο, κατορθώνει ν’ απλώσει ατμόσφαιρα μέσα στην παικτικότητα, ειδικά αν αυτή δεν έχει τεχνικό ίρτζι.

Live at KEXPort

Λοιπόν, αυτό θα πρέπει να το δείτε ολόκληρο. Για να σας βάλω στο κλίμα μιλάμε για ένα free block party που έγινε το καλοκαίρι του 2016, έξω από ένα hostel στο Reykjavík. Σκοπός ήταν ν’ αναδειχτεί στους επισκέπτες η τοπική Ισλανδική σκηνή σε όλες τις μουσικές τις εκφάνσεις (δεν είχε καν άλλο Metal σχήμα). Άρα η εμφάνιση των Misþyrming δεν ήταν ακριβώς εντός έδρας, μίας και οι περισσότεροι στο κοινό δεν ήταν οικείοι με όσα θ’ άκουγαν. Πέρασαν τέσσερα χρόνια κι εξακολουθώ να πιστεύω πως αυτό το live είναι ότι πιο φρέσκο, όσο αναφορά την αισθητική που έβαλαν στο black metal όσοι γεννήθηκαν στα 90’s. Γι’ αυτή τη γενιά το Black Metal είναι ένα κατανοητό μουσικό προϊόν, το οποίο έχει τη δική του σκηνή μεν αλλά δε βλέπουν το λόγο να μη το κάνουν προσβάσιμο δε. Πρακτικά εδώ έχουμε την τέλεια μεταγλώττιση των δεδομένων, για να γίνει κατανοητό το αποτέλεσμα ακόμα και σε ανθρώπους που δεν έχουν άνεση με την extreme έκφραση. Είναι τόσο άρτιο το παρουσιαστικό τους (πουκάμισο, παντελόνι και λουσμένοι στο αίμα) γιατί βγάζει ένα zombie image που σίγουρα κλείνει τις αποστάσεις (το “walking dead” έπαιζε εφτά χρόνια μέχρι τότε). Αφού λοιπόν οι αποστάσεις μειωθούν η αντίδραση του ανυποψίαστου δεν είναι η άμεση αποχώρηση. Όπως θα δείτε, οι παρευρισκόμενοι παραμένουν προσπαθώντας να εναρμονιστούν με τη μουσική. Το μόνο που χρειάζεται για να έρθουν πιο κοντά, είναι να νιώσουν τη δύναμη της μελωδίας στα Deathspell-ικά μασήματα του “Friðþæging blýþungra hjartna”. SwΣυμπερασματικά, για το συγκεκριμένο Live ένιωθα την ίδια αμφιταλάντευση με τη φωτογράφιση των Sun Worship (στο πολύ δυνατό “Pale Dawn” του 2016). Είναι και τα δυο αρκετά μακριά από το ζητούμενο, ωστόσο το “Aesthetic operandi” (που ίσως έλεγε και μια ψυχή) δεν είναι ακλόνητο, μεταβάλλεται και σταδιακά θα κάνει αποδεκτές τις μοντέρνες τάσεις που με κάποιον τρόπο μιλούν μέσα μας.

Algleymi

 

extanoΤο πουλέν από τον ορμίσκο του καπνού επέστρεψε με δικαιολογημένη ευεξία αλλά με μια αδικαιολόγητη χαρά και τρόπον τινά πανηγυρική λογική στο ύφος. Πλέον στο Black Metal τους μπορείς να βάλεις το πρόθεμα «μελωδικό» και να περιγράψεις με ακρίβεια που τρέμει η βελόνα της πυξίδας. Στην ουσία εδώ θα βρούμε τον τρόπο που από τούδε και στο εξής θα περιοδεύουν. Η αδυσώπητη ενέργεια (ζέση & ταχύτητες) βρίσκεται σε κάθε σπιθαμή του album καταφέρνοντας να επευφημηθεί. Τα τραγούδια είναι στη πένα, ώστε να μην υπολείπεται κάποιο στο σύνολο. Στον τρόπο που παρουσιάζει τα κομμάτια ίσως φέρει στο μυαλό τους Sektemtum στο “Aut Caesar, aut Nihil”, με τα ευκολομνημόνευτα riff που γλυκοκοιτάζουν τη φάση του black n’ roll (σιχαμένο tag). Στις κιθάρες έπεσε μελέτη, έγραψε κάποια εξαιρετικά riff που διαχέονται και ρέουν. Σε σημεία βέβαια μοιάζουν σα να έχεις βάλει τον Hasjarl με περίστροφο στο κρόταφο να «συμμαζέψει» τις ιδέες του Hunter Hunt-Hendrix. Επιπρόσθετα, τα διακατέχει μια χαρμόσυνη και τρόπον τινά επική αύρα η οποία σε συνδυασμό με το μουντό τέμπλο φαλκιδεύει το peha. Είναι κι αυτό το αναθεματισμένο εναρκτήριο “Orgia” που με σαστίζει, γιατί μ’ έχω πιάσει να χορεύω..

Το βασικό μέλημα του Dagur ήταν να πετύχει μια καθοριστική παραγωγή, που θα κάνει το υλικό άμεσα προσβάσιμο. Το τελικό αποτέλεσμα, όπως φάνηκε και από τις αντιδράσεις, ήταν εκκωφαντικά πετυχημένο. Προσωπικά, θα το χαρακτήριζα κακούργημα με μηδενική ανοχή για εφετείο. Ηθικός αυτουργός της όλης κατάστασης ο “λούστρος των 10’s”, o man από τη Buga της Valle del Cauca, Jaime Gomez Arellano (Recording/Mastering/Mixing σε Altar of Plagues “Teethed Glory & Injury”, Ghost “Opus Eponymous”, Myrkur “M”) δε νομίζω πως χρειάζεται να προσθέσω κάτι περισσότερο. Αλλά πρέπει να θυμάστε πως είναι ο τύπος που έχει πάρει εργολαβία τα Remixing/Remastering σε μεγάλα σχήματα, όπως αυτά που έκαναν οι Paradise Lost και οι Mayhem στο “Grand Declaration of War”. Να είστε σίγουροι πως θα έρθουν κι άλλα, ελπίζω σε πανάκριβα box-set, βούτυρο στο ψωμί όσων χτίζουν βιβλιοθήκη και όχι δισκοθήκη. Αυτό που έχει γίνει εδώ είναι η ακριβής τοποθέτηση του υλικού στην οπτική γωνία που θα μπορούσε να «δει» κι ένας οπαδός των Ghost. Κι αν αυτό αδελφέ μαυρομέταλε (λέμε τώρα) δε σ’ ενοχλεί, φαντάζομαι πως σ’ αρέσουν ακόμα οι Behomoth, περιμένεις με αγωνία το επόμενο Watain και ψάχνεις το μέλλον του Black Metal σε ξεπλύματα τύπου Schammasch.

Δε ζούμε στον ίδιο κόσμο, δε θα περπατήσουμε ΠΟΤΕ στα ίδια μονοπάτια. Για να εξηγηθώ: Το κεντρικό χαρακτηριστικό στο “Algleymi” είναι η άκρατη προσπάθεια να γίνει αρεστό. Δηλαδή, η αντίθετη πορεία από το δόγμα της Ιδέας (ασπρόμαυρο εξώφυλλο, ψύχος, τακτική ενόχλησης στον ακροατή). Κοντολογίς, οι Ισλανδοί θέλουν να γίνουν διασκεδαστές και τραβούν την ατραπό προς το εκκεντρικό easy listening (όρος επιεικής και δίχως μπινελίκι, για τον πρότερο έντιμο βίο). Δεν αντιλέγω πως κατέβαλαν προσπάθεια και σκέψη (αλλαγή τονικότητας) γιατί μετέστρεψαν ολόκληρο το τρόπο μετάδοσης (ήχος). Αν πάμε στη λογική που λέει ότι κατάφεραν να κάνουν χαρμόσυνα riff σε γκρίζο φόντο κι έναν τρομερό ήχο δίχως τη βοήθεια μεγάλου Label, θα ήταν σα να επευφημούμε έναν δολοφόνο για το σημάδι του. Μπορεί να δαπάνησαν μήνες ακόμα και χρόνια, αλλά ο σκοπός είναι συγκεκριμένος και πάει το Project πέρα από την ιδεολογία του underground. Σαν παρηγοριά κρατάμε τα φωνητικά, που συνεχίζουν στην ίδια εμβέλεια (αλλά σε σημεία δε κολλάνε καθόλου με τη μουσική). Την καπνοδόχο που αχνίζει ατμόσφαιρα, η οποία θα διοχετευτεί μ’ έξυπνους τρόπους και σ’ επικίνδυνες στροφές της ροής. Τέλος, το εικαστικό. Το εξώφυλλο του Manuel Tinnemans είναι για μένα το αδελφάκι του “Apocalypticists” (δισκάρα) των Kriegsmaschine. Ο συνοδοιπόρος Δ. Σκούρας θεωρεί ότι είναι πιο κοντά στο “Synarchy of Molten Bones” των Deathspell Omega (στην λογική ίδιο Label/ίδιος καλλιτέχνης).

ΔΕΝ έχουμε ανάγκη από ωραία riff, καλοπαιγμένο και συναυλιακό υλικό. Ψάχνουμε την εξέλιξή ενός εκκολαπτόμενου χαρακτήρα. Κι εδώ βρίσκεται ο λόγος που αγόρασα το “Algleymi” δίχως προακρόαση. Οι Misþyrming μόνταραν χαρακτήρα στο εξαιρετικό ντεμπούτο. Ελπιδοφόρα ήταν και εξέλιξη στο “Hof”, από το split με τους Sinmara το 2017. Τόσο στην παραγωγή που έβγαζε ορθά τον όγκο, όσο και στη τεχνική που είναι ένα κλικ πάνω από το ντεμπούτο. Ωστόσο, από τότε είχε αρχίσει η μπουγάδα στη βρωμιά του ήχου και ειλικρινά δεν περίμενα ότι θα φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Το δεύτερο βήμα έχει μονάχα έναν στόχο, τη πορεία προς τις «διεθνείς αγορές». Υποθέτω πως η επιτυχία που έχει το υλικό των Mgla, ειδικά στα live, επηρεάζει αρκετά σχήματα που απολαμβάνουν να παίζουν μπροστά σε κόσμο ή θέλουν να ζήσουν το ροκ σταριλίκι κάνοντας περιοδείες. Εν κατακλείδι, το υλικό του “Algleymi” έχει ημερομηνία λήξης, διαφορετική για κάθε καταναλωτή. Για μένα έληξε γρήγορα (έχω δυσανεξία στον καλλωπισμό του Black Metal). Θα το ξαναβάλω να παίξει μονάχα αν οι εξελίξεις στα 20’s το επιτάσσουν. Για σένα θα λήξει ανάλογα με το δικό σου “Aesthetic operandi”, όπως θα λέγε και ο εκδότης του. Ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτα να είναι ανακόλουθος της ιστορίας του. Μετά τη ψαγμενιά (“Occult Rock”) κυκλοφόρησε δίσκο frozen yogurt (“Algleymi”) και λίγο πριν τελειώσει η χρονιά/δεκαετία μας πέταξε ένα επικό flyer (βγαλμένο από τα 90’s) για να προλογίσει το μυστικό project NEDXXX (είναι ξεδιάντροπα οι Abigor με κάτι ταμ-ταμ) με όνομα ξενοδοχείου ημιδιαμονής (credit Δ. Σκούρας). ΑϊΣιχτίρ! το κόβω εδώ, πάω να βάλω Musta Surma και να διαβάσω τ’ άπαντα του θρυλικού Isten.

https://www.noevdia.com/

 

Σεμεδάκι & Φοντάν: Abhor/Abysmal Grief “Legione Occulta / Ministerium Diaboli”

Πως θα ήταν η αισθητική ενός album, αν ο δημιουργός κρύβει στα καμώματά του, τα δικά σου μύχια σύμβολα; Η Μεγάλη Ιταλική συνουσία ράβει το μυαλό σου, με κλωστή από τα βαφτιστικά σου ρουχαλάκια, για να κλειδώσει την καθεστηκυία τάξη που το κυβερνά. Είναι τοποθετημένη με ακρίβεια να θωπεύει το υποσυνείδητό, ενώ χαζογελάς, ανήμπορος ν’ αντιδράσεις στο πνεύμα της ιλαρότητας που σου προσφέρει. Ανασταλεί κάθε ικμάδα της κράσης σου, κι εσύ χάσκεις αποσβολωμένος μπροστά στο χοντροκομμένο πανηγύρι του ζοφερού τρόμου που ετόλμησαν.

Στο πρώτο κομμάτι “Legione Occulta” οι ημίθεοι Ιταλοί Abhor ντύνουν με μουσικές νότες έναν εξορκισμό. Άμεση εισαγωγή στο θέμα με ένταση στα riff σε mid-tempo ρυθμό, άτρωτα φωνητικά και organ μεγαλοπρέπεια μέχρι να σκάσει το κουκούλι. Τότε, τα γυναικεία «φωνητικά» (δαιμονισμένη) που υβρίζουν στα Ιταλικά, καθώς και η επιτακτική δυναμική του ιερέα (εξορκιστή) δίνουν την δυνατότητα στον Ulfhedhnir (ή τον Domine Saevum Graven) να διηγηθούν την ιστορία από την πλευρά του βιβλικά Κακού. To heavy πλαίσιο του ρυθμού και τα πλήκτρα δυναμιτίζουν όσα γίνονται στο background, δημιουργώντας μια αγχώδη εσωτερική ένταση που καθώς η διαδικασία προχωρά μετατρέπεται σε μάγκωμα ψυχής και σαγήνη για όσα επιτελούνται. Ο εξορκισμός δημιουργεί μια εμμονή, μέσα στην οποία ενώ δεν θες να δεις- κοιτάς -και τελικά τίποτε δεν αφήνει να σιγάσει το πάθος και η αποστροφή που σε κυριεύουν. Αποταγή! άναψε τα φώτα και σκέψου πόσο θα μας είχε στιγματίσει αν το έγραφαν στα 90’s.. Το “Possession Obsession” συνεχίζει την διήγηση μ’ ένα εξαιρετικό κεντρικό riff. Μπορεί να είναι το «κανονικό» κομμάτι του split, σε δομικό επίπεδο, αλλά χρησιμοποιεί ιδανικά τα κλισέ της occult εκεχειρίας. Κυρίως στο συνδυασμό riff και πλήκτρα που ολοένα και μετατρέπουν τον ρυθμό, καταφέρνοντας να συνεπάρει σταδιακά και τελικά να δυναμιτίζει με τρόπο που σε μαγνητίζει. Το επιστέγασμα της μουσικής των Abhor θα δοθεί μ’ αισθητική ζοφερής αρχοντιάς.

Abhor

Larte Dellorrore: Ο άνθρωπος στο εξώφυλλο είναι δαιμονισμένος. Το βλέμμα του είναι χαμένο κάπου μέσα του ψάχνοντας τι βρωμερό στέκει επάνω στην καρδιά του, ενώ το αίμα στάζει από ακαθόριστες πληγές στα λευκά σεντόνια. Το σημείο που οδηγεί στην αρπαγή του νου, είναι η στάση δυσώπησης (επίμονη παράκληση, ικεσία) που μοιάζει να οδηγείται το σώμα, από την ελάχιστη ψυχή που απέμεινε στο κατεχόμενο κουφάρι. Σαν οδική βοήθεια στα κανάλια του υποσυνείδητου, η εικόνα αυτή μας πηγαίνει πίσω σε αφετηριακά οδυνηρά συμβάντα. Στιγμές που έχουμε κρατήσει, όπως ο άρρωστος συγγενής στο κρεββάτι. Οι Ιταλοί χτυπούν με αμόνι την υπόφυση του ποιμνίου, χρησιμοποιώντας το λευκό σεντόνι, την παλιά πρίζα, τον διακόπτη στον πράσινο τοίχο και βέβαια τον εσταυρωμένο (το ότι είναι βαλμένος ανάποδα, χάριν θέματος, δεν αλλάζει τις πλοηγήσεις του υποσυνειδήτου). Το παλαιό σπίτι κουβαλά και άσχημες αναμνήσεις, που κάπως/κάποτε θα γίνουν ολοζώντανές σκηνές σε όσους κρατούν τη θύμηση του κακού.

Οι Abysmal Grief βάζουν τη βελόνα στη τελετουργική νηνεμία και φτιάχνουν το μεγαλύτερο έπος της ιστορίας τους, υπό τον τίτλο “Ministerium Diaboli”, που είναι χωρισμένο σε τρία μέρη. Το πρώτο τρίλεπτο λειτουργεί σαν intro. Περίφημα πλήκτρα και φωνές μιλούν αδιόρατα στο αμφιθέατρο των αποφάσεων και απροσδιόριστα μας οδηγούν στη μυστικιστική φαντασμαγορία, όταν λίγο πριν το τέταρτο λεπτό, η επαναλαμβανόμενη και εύκρατα πένθιμη μελωδία των πλήκτρων αλλάζει ρότα στη διήγηση. Τότε, ο βαρύτονος ξεκινά ν’ απαγγέλει με ύφος γραμματικού, ακατάλυπτα λόγια που μας ταξιδεύουν μεθυστικά δίπλα στη μουσική διάβαση, μέχρι ν’ αφεθούμε μετέωροι στον υπνωτικό λήθαργο που ξυπνά έναν άλλο εαυτό, εαυτό μυστηρίων. Λίγο πριν το ένατο λεπτό αρχινά η doom κατάβαση. Το αργό σουλάτσο με τις heavy κιθάρες έρχεται σαν είδος βαδίσματος και θα μεγαλώσει με φωνές ωσότου βγει σε solo κουμπωμένο στο ύφος, με την απαραίτητη φρενίτιδα εντός των doom τειχών. Το επιστέγασμα της μουσικής των Abysmal Grief θα δοθεί μ’ αισθητική εστέτ παρακμής.

Abysmal

Larte Dellorrore: Μπαίνεις πάλι στο σπίτι της θείας που δεν είναι πλέον κοντά μας. Έχει σκόνη επάνω στον πλαστικό μουσαμά, αράχνες ντύνουν τα κρύσταλλά στη παλιά σερβάντα. Μα εσύ στέκεις όρθιος και κοιτάς το τραπέζι που καθόσαστε παλιά, θυμάσαι την πορτοκαλάδα στο κακοπλυμένο ποτήρι. Μα το τραπέζι έχει πια εγκαταλειφθεί. Σαν οδική βοήθεια στα κανάλια του υποσυνείδητου, η εικόνα αυτή μας πηγαίνει πίσω σε τυπικές υποχρεώσεις. Στιγμές που όλοι έχουμε ζήσει, όπως ο καταναγκασμός των εθιμοτυπικών επισκέψεων (Και μην ξεχάσεις, τώρα που θα φτάσουμε, να πεις τα χρόνια πολλά στη θεία). Οι Ιταλοί χτυπούν με αμόνι την υπόφυση του ποιμνίου, χρησιμοποιώντας σεμεδάκι σε τραπέζι καθιστικού, δίπλα σε τσίγκινο τασάκι και μαύρη φοντανιέρα. Σαν κερασάκι στη τούρτα μαρτύριο, ο κόρυμβος του τρόμου, το αποκεφαλισμένο παιχνίδι του μακρινού παρελθόντος..

Γυρνώντας ως αντίδωρο το δώρο που μας έκαναν Abhor & Abysmal Grief, πάμε να τιμήσουμε τους προπάτορες αλλά και την ιστορία του Ιταλικού Black Metal. Με πλοηγό τον βαρκάρη με το δρέπανο θα φτάσουμε στην Alessandria του Piedmont, όταν οι δούλοι της μίζερης καταχνιάς τράνταζαν τα μάρμαρα του ψόφου.

Mortuary Drape “Into the Catachthonium”

Catachthonium

Κανονικά, θα έπρεπε να έβαζα το All the Witches Dance” για να βλέπατε το εξώφυλλο στην μεγαλοπρέπειά του. Ωστόσο, το 2002 βγήκε ένα bootleg compilation από την Unisound, με τίτλο που ξεκλειδώνει και υποσυνείδητο τεχνοκράτη. Ακόμα νιώθω θαυμασμό για τη λέξη Catachthonium (ο Τζανετάτος υπέγραψε εδώ, ότι και να ήταν/όπως και να έγιναν τα πράγματα) σε συνδυασμό βέβαια με το απροκάλυπτο πτώμα, τα κεριά και τις πραγματικές εικόνες που είχα (καταπακτή με κόκκαλα και κρανία που είχε/έχει το οστεοφυλάκιο του χωριού μου και ανοίξαμε αρκετές φορές μέσα στα χρόνια).

Στο “Into the Catachthonium” θα βρούμε το ντεμπούτο του ’94 και το Ep του ’92, άρα την βασική δράση των Ιταλών όταν έγραφαν ιστορία στο underground. Το Black Metal των Mortuary Drape οφείλει πολλά σε Venom, Mercyful Fate, το thrash των late 80’s αλλά και τα soundtrack των Ιταλικών θρίλερ. Πέρα από αυτά, είναι βαπτισμένο στον ελληνικό ήχο, όπως αυτός διαμορφώθηκε από Νecromantia, Varathron και Rotting Christ. Το άρτιο κέντημα όλων τα παραπάνω εμφανίζει μια λαμπυρίζουσα προσωπικότητα, που θα ήταν τελικά δίκαιο να θεωρηθεί αυτόνομη. Δομικά το heavy riffing κρατά τα γκέμια στ’ άλογα του occult άρματος. Μελωδικά περάσματα και ουσιαστικά samples χρωματίζουν την πλοκή ενώ η χρήση γυναικείων φωνητικών μας μεταφέρει πέρα μακριά από σκοτεινούς αιώνες στις παρυφές του Άδη. Η ουσία της ομίχλης που πλουμίζουν τα συγκεκριμένα μοτίβα είναι καθοριστική για το μεγαλείο των Ιταλών. Το βασικό χαρακτηριστικό του χθες είναι παρόν. Μια κιθάρα παίζει μπροστά από το ρυθμικό μέρος, δημιουργώντας άδειο «χώρο» (λυπάμαι που ενώ υπήρξε αναβίωση του ελληνικού ήχου, ακόμα δεν το είδα σαν εφαρμογή), παράλληλα αυτό που κάνουν με τα solos είναι αξιοσημείωτο. Γιατί το solo σαν τρόπος παιξίματος είναι πολύ μακριά από το μαυρομεταλλικό ύφος και ήθος (solo=επίδειξη και όχι ουσία) και οι Ιταλοί κατάφεραν περίφημα να το εντάξουν χωρίς να γλασάρουν την πλοκή. Το μπάσο είναι σημείο αναφοράς και δουλεύει πολύ (περισσότερο στο Ep “Into the Drape”) ενώ τα φωνητικά έχουν αυτή τη βαθιά και παχιά άρθρωση που εν μέρη μπουκώνει αλλά τελικά βοηθά το σύνολο να κοντέψει το μνήμα απ’ τον περίβολο. Εκτιμώ, πως το παλαντζάρισμα metal ρυθμός/ατμόσφαιρα δεν αναιρούσε την σκιά τότε, ενώ στο σήμερα έχει σημεία που τα λες και cheesy. Το πάντρεμα αυτό ήταν όμως ο σκοπός, ήθελαν την ενσωμάτωση και είναι καταδεκτικό του τρόπου που έγραφαν. Εδώ έχουμε ιστορία, που αναφέρει τις δύο αυτές κυκλοφορίες στην ομάδα εκείνων που δημιουργούσαν την οπτική. Με λίγα λόγια, έτσι οδηγήθηκε το heavy metal στο σκοτάδι και αργότερα απέκτησε την αυτόνομη δύναμη να σκουρύνει οριστικά. Οι Mortuary Drape είναι ένα σχήμα που στα πρώιμα χρόνια είχε περιβληθεί καπνούς μυστηρίου σχετιζόμενο με αίρεση. Είναι δεκάδες οι φήμες για μέλη πτωμάτων επί σκηνής αλλά και οι εικασίες (κάποιες ήταν αλήθεια, στο μέτρο του επιτρεπτού) για τα Live που έκαναν. Ωστόσο το βασικό μοντέλο κεριά, κουκούλες και απόκρυφα διακριτικά έζησε από το χθές μέχρι και το σήμερα..

official να ‘ν οι ώρες σας.

Ο δεύτερος λόγος που μ’ έκανε να επιλέξω το bootleg αντί για το Full-album είναι οικονομικός. Νισάφι πια με την ακριβή ιστορία του black metal, που είναι ανοιχτή σε μια ακαθόριστη ελίτ, που πληρώνει χρήματα επειδή της είπανε πως πρέπει, ενώ παίζει να μη νιώθει δράμι. Είναι γελοίο να κοστίζει το ντεμπούτο του ’94, σαράντα ευρώ στην ελάχιστη τιμή του discogs, ενώ το συγκεκριμένο bootleg να κάνει στη χειρότερη όσο ένα εισιτήριο σινεμά. Παράλληλα είναι και ζήτημα ευκολίας. Κάθε κυκλοφορία πρέπει να μπορεί να βρεθεί. Τα bootleg σαν αυτό, δεν πωλούνται πλέον στο discogs, αλλά σίγουρα θα τα βρείτε στο μοναστηράκι σε μαγαζιά ή σε κάποια λίστα. Πιστεύω ακράδαντα πως κάθε κυκλοφορία θα πρέπει να μπορεί να βρίσκεται στη κατοχή των οπαδών (και προφανώς δεν έχουν όλοι χρήματα για να βρουν την πρώτη κοπή). Η πρόσβαση είναι προϋπόθεση της αγοράς. Η αγορά είναι συμμετοχή. Η συμμετοχή δημιουργεί αντικείμενα μνήμης.

Αντικείμενα Μνήμης.

Μια κυκλοφορία σε οποιαδήποτε μορφή κι αν αποκτηθεί, είναι ένα αντικείμενο μνήμης. Το υλικό μέρος ενός album καταφέρνει να εσωκλείει συναισθήματα που ταξιδεύουν από το παρελθόν κάθε εαυτού στο εκάστοτε παρόν έκθεσης. Με τον τρόπο αυτό υπάρχει ένα ανοιχτό κανάλι μνήμης και συναισθηματικής προόδου απέναντί στο album. Είναι προφανές πως αυτή η πρόοδος είναι παράλληλα και προσωπική/εσωτερική, που θα πάει ακόμα πιο βαθιά μέσα μας. Ωστόσο, εδώ μας ενδιαφέρει η κυκλοφορία ως διαχρονικό εργαλείο, σε σχέση με το ίδιο το περιεχόμενο. Κάθε εποχή κουβαλά πολλά στοιχεία που την θυμίζουν, όταν το album έρχεται στα χέρια μας και ξεκινά η διαδικασία αναπαραγωγής. Πέρα από τη μουσική και τους στίχους, είναι το artwork και οι φωτογραφίες αλλά και λεπτομέρειες όπως η ποιότητα του χαρτιού και του πλαστικού ή ακόμα και η προχειρότητα ή τα λάθη (όπως για παράδειγμα το tracklist του “Into the Catachthonium”- γιατί μαθαίνεις για τη demo period από τον λάθος τίτλο στο τελευταίο κομμάτι) που ενδεχομένως έχει. Σκοπός του αντικειμένου μνήμης είναι να προκαλέσει «εισβολή του παρελθόντος» σε κάθε εκάστοτε παρόν έκθεσης. Ο σκόπελος αυτής της «εισβολής» είναι η νοσταλγία, γιατί η διαδικασία χρωματίζει άμεσα το σήμερα με την ώχρα του χθες. Αναζητάμε το περιεχόμενο, με το βάθος της συσχέτισης που έχει επιτελέσει η ζύμωση του χρόνου. Κι εδώ η νοσταλγία μπορεί εύκολα να μετασχηματίσει σ’ ένα είδος αυτολύπησης (για το ψυχολογικό παρόν της έκθεσης σε σχέση με το παρελθόν των εκθέσεων). Εκείνο που ενδιαφέρει το νοσταλγό είναι λιγότερο το Παρελθόν από αυτό καθ’ εαυτό το αίσθημα της νοσταλγίας. Αυτό πρέπει να προσπεραστεί, όχι μόνο γιατί σαν ψυχική δρομολόγηση δεν οδηγεί κάπου, αλλά επειδή η «εισβολή του παρελθόντος» είναι παρούσα στο παρόν μέσω ενός αντικειμένου μνήμης. Στόχος δεν είναι η αναβίωση αλλά η εκ νέου κατανόηση του παρελθόντος, με όπλο τη γνώση όσων ήλθαν αργότερα (την εκπαίδευση που έχει πραγματοποιηθεί). Εν τέλη βάση των παραπάνω θα μπορούσε να ειπωθεί πως η έκθεση σε οποιαδήποτε κυκλοφορία του παρελθόντος είναι εν δυνάμει παρόν.

Psicologia Del Miglioramento: Φωτοσκοπούμε τους τριγμούς που επιφέρει η τρομάρα του δαιμονικού στο θυμικό, η πανώλη των δεισιδαιμονιών στη λογική και ο κυνισμός του απευκταίου στο ένστικτο (του ζωντανού που κοιτά ένα πτώμα, γνωρίζοντας πως κάποτε θα πάρει κι αυτός τη θέση του στο μνήμα). Καγχάσαμε ως ανάλγητοι για την πίκρα που μας προσφέρει η γνώση της ζωής και τελικά οδηγηθήκαμε σε συμβιβασμό, αγνοώντας το δεδικασμένο. Ωστόσο, οι μυημένοι στο μυστήριο της μαυρομεταλλικής αισθητικής αλλά και της occult θεματολογίας γενικότερα, έχουν περάσει προ πολλού τον ψυχολογικό φραγμό της αποστροφής μετέχοντας με κέφι στο γλέντι του αποτρόπαιου. Διαθέτουν έναν μηχανισμό στήριξης, ένα φαντασιακό πλαίσιο θέασης που τελικά εκπέμπει ζεστασιά. Μοιάζει σχήμα οξύμωρο αλλά είναι απλά ένα αντισταμινικό ζοφερότητας, μια άχρονη εποχή θρύλων και οιωνών προς την αλλεργία της καλλωπισμένης ρουτίνας του παρφουμαρισμένου τους Τίποτε.

https://ironbonehead.de/frame.htm