Οδηγίες για τον Θεοκάλιαντο Καύσωνα: Paysage D’Hiver “Im Wald”

Η συναισθηματική σχέση που έχω με τους τους Paysage d’Hiver, θα μπορούσε να μ’ είχε οδηγήσει στο Burgdorf της Ελβετίας στις 25 Γενάρη του 2020. Θα έπρεπε όμως να είμαι ευκατάστατος Ευρωπαίος για φτάσω εκεί μονάχα για μια προακρόαση. Δεν είμαι, οπότε περίμενα κι εγώ καρτερικά ένα link, το οποίο αργούσε χαρακτηριστικά. Τελικά, μας ήρθε μέσω YouTube στις 7 του Απρίλη και χάθηκε αυθημερόν. Την ίδια ημέρα ο Tobias έγραψε, μέσω facebook, σε όλους τους “winter wanderers” τα παρακάτω:  “As many of you already have noticed, ‘Im Wald’ has leaked throughout the internet. The only way this could’ve happened is that one of the guests of the exclusive listening event in January shared with the world a gift that was meant to be personal. Everyone who joined me on this special evening in January received a wood encased and engraved USB-stick with ‘I’m Wald’ on it as a memento of this special evening. I understand the high anticipation of a new PDH record, after so many years and I’m honored to see this. At the same time I do have to admit that it stings, that one of you with whom I shared this moment couldn’t keep this album to him or herself and shared with a world what was, in the end, mine to share.” Ο τρόπος που θέλει να μεταδώσει το έργο του ο δημιουργός, είναι αναμφισβήτητα μέρος της τέχνης. Δυστυχώς, όμως, ένα μεγάλο μέρος των ακροατών πιστεύει πως αν βοηθήσει να διαρρεύσει ένα album ή μιλήσει πριν άλλους γι’ αυτό, καρπώνεται ένα ιερό hail ή συμμετέχει τρόπον τινά στη δημιουργία του. Το ζήτημα ήταν, είναι και θα είναι η συμμετοχή και η προσωπική σχέση με την μουσική. Το αν θα μιλήσεις πρώτος ή θ’ ακούσεις τελευταίος, δε παίζει κανένα ρόλο.

Στην κουβέντα που κάναμε την ημέρα της «διαρροής», με φίλους τους σχήματος, τέθηκαν ερωτήματα κι ενδιαφέρουσες σκέψεις. Αρχικά, μπορούμε να δούμε ως συμβολική κίνηση, το ότι μετά από δέκα Demo, ο Tobias Möckl πήρε την απόφαση να βαφτίσει το ενδέκατο πόνημα Full-length. Η λογική που βλέπω πίσω από αυτή τη κίνηση είναι απλή. Εφ’ όσον η μουσική είναι δυο ώρες, το βλέπει ως πληρέστερο έργο και μας το θέτει ως Full-album. Από την άλλη ίσως είχε όρεξη να βγάλει γούστα με τους άμπαλους, που στα επικείμενα interview, θα του κάνουν ερωτήσεις για το «ντεμπούτο» των Paysage d’Hiver. Θα ήταν γελοίο, όσο γελοίο είναι να κάνουμε συζήτηση γι’ αλλοίωση του underground χαρακτήρα, επειδή δε το βάφτισε και αυτό Demo. Με τη συνέπεια που έχει ως καλλιτέχνης, δε θα με ξένιζε να κάνει φωτογράφιση και με σωσίβιο φλαμίνγκο, αρκεί βέβαια να την έκανε χειμώνα στο δάσος. Στην τελική, το pitchfork έχει κάνει παρουσίαση Darkspace, καιρός είναι να μάθει και τους Paysage d’Hiver. Για όλους εμάς που αφιερώσαμε χρόνο στο έργο του δεν αλλάζει τίποτε. Μόνο και μόνο η επιλογή να τιτλοφορεί δουλειές που ξεπερνούσαν τη μια ώρα ως “Demo”, δείχνει την κατανόηση και το σεβασμό του απέναντι στο Είδος. Είναι αισθητική επιλογή αυτό που έκανε στη πρώτη εικοσαετία. Ίσως, η καλύτερη δυνατή ιδεολογική προσέγγιση, που αποδεικνύει γιατί το Black Metal ζει ακόμα, ενώ τ’ άλλοτε κραταιά sub-genres ψυχορραγούν στη γηραιά αγκαλιά των πάλαι ποτέ δυνατών label. Θα το γράψω και πάλι, μήπως διαβάσει τυχαία κάποιος περαστικός, ώστε να καταλάβει την διαφορά ανάμεσα στο μεράκι και την επαγγελματική καταξίωση. Το Black Metal ανδρώθηκε στα late 80’s-early 90’s μέσα από tape trading, γιατί κανένα label δε πίστευε πως αυτές οι μουσικές αφορούν το ακροατήριο. Η εγγραφή μιας πρόβας σε κασέτα έγινε σταδιακά κουλτούρα, γιατί τα χαρακτηριστικά της είχαν κοινά σημεία με το ζητούμενο ηχητικό όραμα. Το rehearsal ύφος ήταν μονόδρομος, σταδιακά έγινε συναίσθημα και βασική αρχή για το extreme metal και τελικά οριστικοποιήθηκε ως παντιέρα εφαρμογής. Καλλιεργώντας χαρακτήρα με DIY τακτικές είσαι σίγουρα ειλικρινής, αν παράλληλα είσαι και δημιουργικός, καταφέρνεις ν’ αγγίξεις την κορυφογραμμή της διαχρονικότητας. Στον αντίποδα έκανα την σκέψη ότι θα έπρεπε να τρολάρει λίγο και τον εαυτό του, δημιουργώντας μια νέα ονομασία για το Item που έφτιαξε, όπως obscure-usb και double-demo όταν θα το έκοβε σε cd/lp. Πρωτίστως όμως θέλουμε να λογικευτεί και να πάει ν’ αλλάξει την ένδειξη, ώστε ν’ αποκατασταθεί και η ισορροπία στον πλανήτη. Γιατί, αν με ρωτούσε κανείς παλαιότερα, πόσο πιθανό θεωρώ να κάνουν Full-album οι Paysage d’Hiver, μάλλον θα του απαντούσα πως θα βγάζει demo μέχρι να πέσει πανδημία. Τρέμω μόνο και μόνο στην ιδέα, του τι θα μπορούσε να συμβεί στον πλανήτη, αν οι Deathspell Omega παίξουν Live…

Είναι δύσκολο να πατήσεις play σε δίωρο album. Πρέπει να βρεις τι θα κάνεις παράλληλα, ειδικά στις πρώτες ακροάσεις που είναι αναγνωριστικές (εκεί που προσπαθείς να το ξεκλειδώσεις). Θα έλεγα πως είναι ιδανικό να παίξει, ενώ κάνεις παράλληλα κάποια άλλη δραστηριότητα. Έχω την αίσθηση πως όταν η βασική σου προσοχή είναι στραμμένη σε πρακτικές λεπτομέρειες, η μουσική πηγαίνει σ’ ένα άλλο σημείο μέσα σου. Η «πρώτη» προσοχή ως βαθμίδα κριτικής βλάπτει, γιατί σαν εργαλείο έχει τη λογική (η οποία μετρά δεδομένα), ωστόσο εδώ θέλουμε να λειτουργήσει ένα συναισθηματικό κοντέρ. Οπότε πρέπει με κάποιον τρόπο να την απασχολήσεις, ώστε να πιάσεις τις συχνότητες που θα σε συγκινήσουν.

Πριν δούμε τις νότες, καλό θα ήταν να ρίξουμε μια ματιά στις λέξεις. Το λέμε πολλές φορές, δεν είναι μονάχα η μουσική και το εικαστικό μέρος. Όλοι μας περνάμε από δεκάδες album αγνοώντας το στιχουργικό κομμάτι, τις περισσότερες φορές από έλλειψη χρόνου. Ωστόσο, πέρα από την εξιστόρηση υπάρχουν στους στίχους extra κλειδιά, μέσα από τα οποία θα καταλάβεις και τη μουσική. Ειδικά στο “Im Wald” αυτό μοιάζει ξεκάθαρο και η αναφορά είναι υποχρεωτική. Για τον χρόνο της μουσικής που μας έστειλε οι στίχοι είναι μερικές αράδες, γραμμένοι με μια κατάφαση τόσο απτή και πραγματολογική που σε κάνουν να νιώθεις πως είναι αφελής. Δεν ισχύει όμως κάτι τέτοιο, ο Ελβετός γράφει σταράτα με λιτό ποιητικό ύφος, για την αίσθηση που είχε σε κάθε σημείο του δάσους που περιδιαβαίνει. Το παράδοξο είναι πως σ’ ένα κομμάτι δέκα ή δώδεκα λεπτών μπορεί να έχει μονάχα μια μικρή σκέψη. Θαρρώ πως το κάνει, γιατί θέλει να είναι ακριβής για τον αντίκτυπο που είχε μέσα του. Οπότε χρησιμοποιεί τη μουσική διάρκεια που νιώθει πως χρειάζεται για να μεταφέρει την αίσθηση της σκέψης αυτής. Πάμε να δούμε ένα παράδειγμα μέσα από τους στίχους του “ Im Winterwald”.

“Στο χειμερινό δάσος*

Η δύναμη των ριζών ρέει μέσα από το ξύλο
Το βραχώδες, άγονο έδαφος κάνει το ξύλο
Μαύρο και χοντρό είναι το ξύλο

Σε αυτό το χειμερινό δάσος

Με υπέροχη μορφή μεγαλώνει το ξύλο
Δυνατά και ισχυρά κατευθύνεται** το ξύλο
Ευάλωτο και επιβλητικό ξυπνάει το ξύλο
Πάνω από όλα τα όντα

Σε αυτό το χειμερινό δάσος

Η πρωταρχική δύναμη ρέει μέσα από το ξύλο
Ο συνεχής σύντροφός/συνοδός μου είναι το ξύλο
Μέρα και νύχτα ενώνει το ξύλο
Στραμμένο στον Κόσμο πεθαίνει*** το ξύλο

Σε αυτό το χειμερινό δάσος

*Αν και βολεύει νοηματικά η μετάφραση της λέξης Winterwald, είναι ωστόσο τοπωνύμιο ενός δάσους στην Ελβετία.

**μάλλον συνδέεται με τον μεθεπόμενο στίχο «πάνω από όλα τα όντα». Η λέξη streben σημαίνει «επιδιώκω, κατευθύνομαι, πασχίζω». Οπότε δείχνει μια τάση και μια προσπάθεια.

***πιο ελεύθερη απόδοση. Κάτι σαν: ο Κόσμος είναι το πεδίο στο οποίο εκβάλει το ξύλο με τον θάνατό του.

Το στιχουργικό μέρος του “Im Wald” θα μπορούσε ν’ ανήκει στη Naïve art. Οπότε θα μπορούσα κι εγώ δημιουργήσω ένα νέο tag (“Naïve black metal”) για τον τρόπο του Ελβετού. Δεν υπάρχει όμως λόγος να κάνω κάτι τέτοιο, διότι γνωρίζουμε καλά πως είμαστε μια χούφτα άνθρωποι που τον παρακολουθούμε και κανένας μας δε θα νιώσει άνετα με τη λέξη «αφελής», έστω κι αν εδώ αποδίδεται με θετικό πρόσημο. Μπορούμε όμως να δούμε και υπό αυτό το πρίσμα το album, προσπαθώντας να εναρμονίσουμε εαυτό με στίχους και πλοκή δίχως πολλά περεταίρω. Προσωπικά στάθηκα λίγο περισσότερο στον στίχο «Ο συνεχής σύντροφός/συνοδός μου είναι το ξύλο» για τον οποίο είδα δυο εικόνες. Αρχικά τα δέντρα που περνούν δίπλα του καθώς περπατά μέσα στο δάσος και σ’ ένα δεύτερο επίπεδο το ξύλο που ενδεχομένως κρατάει για να μπορέσει ν’ ανέβει ψηλότερα. Μια τέτοια σκέψη ίσως κρατά λίγα δευτερόλεπτα, πρέπει όμως να εμπεδωθεί στον ακροατή πως το ξύλο είναι σύντροφος, σταθερά μαζί του μέχρι το τέλος. Είναι λοιπόν συνεπές να δοθούν πολλά λεπτά ήχου, ώστε ν’ αποδοθεί η εκτίμηση του μουσικού/παρατηρητή απέναντι στην σχέση που δημιουργεί μαζί του.

Ξέρουμε πως ο Tobias δεν γράφει τραγούδια που θα σιγομουρμουράς, αντίθετα προσπαθεί ν’ αναπαραστήσει το χειμερινό τοπίο, την άγρια πλευρά της φύσης. Δομεί μια «ηχητική πραγματικότητα», που ενδεχομένως φέρει το παγωμένο δάσος στο δωμάτιό μας. Μουσικά, αν είχε φτιάξει ένα δίωρο “Kerker”, τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα. Με μια γρήγορη ματιά καταλαβαίνεις την ροή, γιατί εδώ έχουμε πέντε instrumental, που χρονικά καταλαμβάνουν το ένα τέταρτο του album. Στο περιεχόμενο, θα έρθουμε και πάλι σ’ επαφή με τον Wintherr-ικό «τοίχο» [κιθάρα/τύμπανα (λεμέ τώρα)] και από πίσω να παίζει μελωδικά riff/πλήκτρα (και μελωδικά φωνητικά σε κάποια σημεία) στην ίδια εμβέλεια με τον «τοίχο». Στο παρελθόν ο «τοίχος» ήταν σχεδόν πάντα πιο μπροστά από τις μελωδίες που έπαιζαν στο εσωτερικό του, οπότε δυσκόλευε το ξεκλείδωμα (που προσωπικά πιστεύω, ότι στο black metal θα έρθει από τις μελωδίες. Αν δεν έχει μελωδίες ένα album ή είναι αδιόρατες, δε πρέπει να μιλάμε για ξεκλείδωμα αλλά για συγχρονισμό). Οπότε είναι δίωρο γιατί στο “Im Wald” είναι πολύ περισσότερο μελωδικός, θέλει να βγάλει την λυρική του πλευρά (θεωρητικά) και τελικά βγαίνει πιο «εύπεπτο» απ’ όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα. Κανονικά βέβαια αντί για τη λέξη «τοίχο» θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω τη φράση «αγριάδα του δάσους», αλλά τον λέω έτσι για να γίνει κατανοητό σχηματικά, αυτό που έχω στο μυαλό μου για τη δομή της μουσικής του.

Με συγκρατημένη αγανάκτηση θα προσπεράσουμε τον Θεοκάλιαντο καύσωνα, προσμένοντας ένα χειμώνα δίχως καραντίνα (λέμε τώρα), που θα μας δώσει τη δυνατότητα να βρεθούμε στ’ απάτητα χιόνια των ορεινών εκτάσεων για τη βίωση της εμπειρίας. Μέχρι τότε θα περάσουμε νοερά σ’ αυτά τα μονοπάτια, μέσα από τον άκρατο ηδονισμό των πλήκτρων στα “Im Winterwald/Alt”, ταξιδεύοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα λίγο πάνω από τα δέντρα με τα riff του “Über den Bäumen” μέχρι να ριγήσουμε στη μεγαλοπρέπεια του “Stimmen im Wald”. Έπειτα, ο Wintherr-ικός «τοίχος» ανοίγει, τα πλήκτρα ζωντανεύουν και η συγκίνηση θα γιγαντωθεί στο “Le rêve lucide” (ίσως το καλύτερο κομμάτι του album). Δυνατός και μελωδικός συνάμα, με ξεκάθαρο προσανατολισμό στο Riffoκεντρικό raw του “Kälteschauer” και τον συγχρονισμό της παρέλασης του ρυθμικού “Weiter, immer weiter”. Κατακλείδα, για την λατρεία της υπερβολής το “So hallt es wider”. Τεταμένη ανάπτυξη που προσαρτά την κάθε νέα ικμάδα με πολύ αργό τρόπο. Κομμάτι εσωστρεφές, λες κι έχει σκοπό την αναπαράσταση του κάθε βήματος μέσα στο δάσος. Στη μεθοδολογία είναι συγγενές με το “Das Tor”. Ο Ελβετός είναι κατανοητός χωρίς να βάλει νερό στο κρασί του («θάλασσά στο βουνό του»), να φοβάστε μονάχα αν φύγουν τα κλισέ με το βάδισμα στο χιόνι και τον αέρα που λυσσομανά, διαφορετικά όλα πάνε κατ’ ευχήν.

Εικονική εμπειρία και το ζητούμενο στο επίπεδο της αντίληψης.

Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος αφιερώνει αρκετό χρόνο καθημερινά στην εμπειρία του διηγήματος (μέσα από ταινίες/σειρές, βιβλία/comics, μουσική, video games). Η αιτία σχετίζεται με τη θέληση που έχει ν’ αποκοπεί από τη ρουτίνα της καθημερινότητας, αφορμή γι’ αυτό είναι η τάση σύνδεσης με κάτι που του μοιάζει περισσότερο ενδιαφέρον. Αν κι εφ’ όσον καταφέρει ν’ αποκοπεί από τις σκέψεις που ταλανίζουν το μυαλό του, θα ξεκινήσει να βιώνει συναισθήματα και να εισέρχεται στον κόσμο που του παρουσιάζεται. Όσα νιώσει, θετικά και αρνητικά, θ’ αποκτήσουν γινόμενο μέσα του. Ωστόσο, αυτό θα γίνει στο κρησφύγετο της ασφάλειας. Θ’ αναπτύξει έτσι τον συναισθηματικό κύκλο της χαράς και της λύπης, της δημιουργίας και της καταστροφής, του τρόμου και της φρίκης, δίχως να επηρεαστεί σωματικά. Είναι λοιπόν πολύ διαφορετικό να περπατάς στο χιονισμένο δάσος από το να μεταφερθείς νοερά εκεί. Αυτό σημαίνει πως δημιουργείς συναισθήματα, δίχως την σωματική αίσθηση, την οποία όμως γνωρίζεις σχετικά, επειδή κάποτε βρέθηκες σε χιονισμένο δάσος και θυμάσαι την επίπτωσή του στο σώμα σου. Δεν έχει όμως καμιά σχέση εμπειρικά. Αυτό που η τέχνη δίνει στον άνθρωπο είναι μια οπτική γωνία σ’ ένα δυναμικό γεγονός που θα βιώσει με το φαντασιακό του. Η ασφάλεια που έχει σε αυτή τη συμμετοχή, είναι ένα extra μέσο αυτοσυντήρησης, που θα δώσει τη δυνατότητα στο μυαλό να εισπράξει τη μεγαλοπρέπεια/σαγήνη μιας εμπειρίας, απαλλαγμένο από το φόβο της επίπτωσης. Παράλληλα, η γοητεία της καταστροφής ενός ήρωα ή της επιτυχίας του να προσπεράσει τις κακουχίες, παρέχουν συναισθήματα κατάκτησης της εμπειρίας. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι θα βιώσεις τον ίδιο συναισθηματικό κύκλο με τον άνθρωπο που οι αισθήσεις του δουλεύουν και αυτή τη στιγμή παγώνει στο δάσος. Μπορείς όμως να πάρεις την εικόνα ως παρατηρητής και να δουλέψεις τις επιπτώσεις που θα είχε σε σένα, αν μετείχες στο βίωμα. Το ζητούμενο, στο επίπεδο της αντίληψης, μέσω της συμμετοχής του ανθρώπου στην εμπειρία του διηγήματος και κατ’ επέκταση στη τέχνη, εστιάζεται στην προσπάθεια του να συνδεθεί με το έργο και να συμμετάσχει συναισθηματικά, να μετατρέψει το νοερό σε όσο πιο πραγματικό μπορεί με τη χρήση της φαντασίας του. Αν αυτό επιτευχθεί, η τέχνη που χρησιμοποίησε επιτέλεσε το σκοπό της.

Υ.Γ  Σε μια προσωπική επέτειο επέλεξα την 6 Ιουλίου για την δημοσίευση αυτή, για να συμπέσει με τη μέρα που πριν από επτά χρόνια, πίσω στα 2013, έγινε το post της ιστορίας τους. Παράλληλα, ακόμα θυμάμαι την 4ώρη εκπομπή αφιέρωμα στο έργο του, που ξεκίνησε μεσημέρι με καύσωνα και τέλειωσε νύχτα με παγετό. Το παρόν κείμενο είναι αφιερωμένο στους λίγους ήρωες συνοδοιπόρους, που με συντρόφευαν καθ’ όλη την διάρκεια εκείνου του live.

Was ist das doch mit diesem Wald ?

RKRD KLLKTR: Μοn esprit a vagabondé – Gaël Segalen “Sofia Says” LP

Εισαγωγή – Back to (un)life

Η βασική μορφή του κάτωθι άρθρου γράφτηκε πριν το curfew. Ακόμα κι έτσι είχε ήδη καθυστερήσει αφού ήθελα να το δημοσιεύσω όσο το δυνατόν πιο κοντά στην κυκλοφορία του βινυλίου, στα μέσα Οκτωβρίου 2019 – πόσο μάλλον την στιγμή που η Coherent States ήταν αρκετά γενναιόδωρη ώστε να μας προμηθεύσει μία promo κόπια.

Στο μεταίχμιο της μνημειώδους συναυλίας των Ved Buens Ende (που απολαύσαμε όλοι οι KMMNDZ), υποσχόμουν ήδη ότι το post ήταν προ των πυλών…

Και όμως, ενώ γενικά εκτίμησα την συλλεκτική περίοδο της απαγόρευσης κυκλοφορίας η οποία πάτησε φρένο στους εξουθενωτικούς blast beat ρυθμούς της σύγχρονης ζωής, για κάποιο λόγο αυτό δεν ωφέλησε τα σχέδια γραψίματος μου (ούτε για τους Κομάντοζ, ούτε για το Legacy Future).

Παρ’ όλα αυτά και ρισκάροντας να ακουστούν προφάσεις εν αμαρτίαις, θεωρώ ότι αυτά που μεσολάβησαν κάνουν τον δίσκο και την παρούσα παρουσίαση ακόμα πιο επίκαιρα.

Όντως, ένα από τα θετικά της παραμονής στο σπίτι που προσωπικά απόλαυσα ήταν η δραματική μείωση του θορύβου στην πόλη. Έτσι μπορέσαμε πραγματικά να την αφουγκραστούμε, ειδικά τη νύχτα, ανακαλύπτοντας ακυκλοφόρητα αστικά soundscapes. Αυτό κόλλησε τέλεια με την field recordings διάσταση του “Sofia Says” στην οποία αναφέρομαι δεόντως.

To πνεύμα μου αλήτεψε

Θεωρώ ότι μία βασική κινητήρια δύναμη πίσω από την ενασχόληση με τη μουσική, είναι η επιθυμία να μοιραστείς.

Μεταξύ συντρόφων συλλεκτών/φετιχιστών αυτό περιλαμβάνει την επίδειξη των physical formats, την ανταλλαγή, αγοραπωλησία και ενίοτε δωρεά.

Μία πιο σπάνια περίπτωση κι εξόχως συλλεκτική στιγμή, είναι όταν έχοντας περάσει στην αντίπερα όχθη, ένας συλλέκτης προσφέρει την κυκλοφορία που έχει επιμεληθεί σε έναν άλλο.

Σε μία περίοδο που τα αναλογικά formats (βινύλιο, κασέτα) έχουν επανέρθει στη μόδα και η δισκογραφία γίνεται συχνά γραμμή παραγωγής σκοτώνοντας τον έρωτα (βλέπε δισκογραφικές που δε μπαίνουν καν στη διαδικασία να ακούσουν τα test pressings των επερχόμενων κυκλοφοριών τους και αφήνουν να κοπούν ελαττωματικά βινύλια), το ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι προσέχουν την παραμικρή λεπτομέρεια έτσι ώστε να κυκλοφορήσουν ότι καλύτερο μπορούν δεδομένων του budget και των συνθηκών, είναι κάτι το ανεκτίμητο κι ένα από τα σπάνια πράγματα που σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι όλα θα πάνε καλά.

Οι Coherent States είναι φίλοι και ήδη έχουν προσθέσει στη συλλογή μου αρκετές αξιοσυλλέξιμες κυκλοφορίες.

Το Sofia SaysLP της Gaël Segalen είναι το μέχρι τώρα αποκορύφωμα της πορείας τους. Κυκλοφόρησε αρχικά σε κασέτα στις αρχές του 2019 και πέρυσι το φθινόπωρo κόπηκε σε βινύλιο σε συνεργασία με την καλλιτέχνιδα.

Μην έχοντας ακούσει/δει την κασέτα, το εξώφυλλο με κέρδισε αμέσως. Το κόκκινο χρώμα υποδηλώνοντας αυτοπεποίθηση όταν φοριέται από ανθρώπους αλλά και από βινύλια, ανακάλυψα με ένα επιφώνημα ευχαρίστησης ότι επεκτεινόταν μέσα στη συσκευασία με το κόκκινο βαρύ LP στα 180g, το οποίο ντύνεται από ένα από τα ελάχιστα κόκκινα inner sleeves που έχουν πέσει στα χέρια μου. Πρόκειται ουσιαστικά για μία λεπτομέρεια με την οποία ένας συλλέκτης κλείνει το μάτι σε έναν άλλο…

Red inner sleeves FTW!

Με αυτή την αίσθηση πληρότητας από την minimal αλλά ταυτόχρονα πληθωρική συσκευασία – σημειώστε ότι από την promo κόπια μας έλειπε η καρτ ποστάλ η οποία συνοδεύει τα 50 πρώτα αντίτυπα τα οποία διατίθενται κατ’ ευθείαν από την Coherent States, η ακρόαση μπόρεσε να ξεκινήσει κάτω από βέλτιστες συνθήκες.

Το ότι στο χαρτί πρόκειται για αφηρημένη, ambient, πειραματική μουσική βασισμένη σε field recordings, αποτελεί μία περιγραφή η οποία μπορεί να σημαίνει τα πάντα και τίποτα.

Παρ’ όλα αυτά σε προσωπικό επίπεδο ήμουν θετικά προδιατεθειμένος, αφού:

α) τα field recordings είναι από τις αγαπημένες μου μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης – πηγαίνοντας πίσω στο “Cairn” τετραπλό CD των Tribes Of Neurot το οποίο άλλαξε πολλά για μένα και ουσιαστικά με ενέπνευσε να ξεκινήσω τους Kommpound,

β) η Gaël Segalen είναι Γαλλίδα και μάλιστα Παριζιάνα!

Ο συνδυασμός των δύο στο μυαλό μου με τηλεμεταφέρει σε έναν συγκεκριμένο χωροχρόνο, πίσω στις αρχές 90’s σε ένα μέρος που θα εξελισσόταν σε ένα από τα αγαπημένα μου αστικά spots: την Cité des Sciences et de l’Industrie. Όντως, όταν περιπλανιέσαι μέσα στο πάρκο που περιβάλλει τους εκθεσιακούς χώρους και την βιβλιοθήκη πολυμέσων, και μέσα στο οποίο υπάρχει –ανάμεσα στ’άλλα- κι ένα ολόκληρο υποβρύχιο (!), κολλάς όταν διαπιστώνεις ότι σε ανύποπτα σημεία διαχέονται ambient ήχοι…

O Αργοναύτης (S636), το υποβρύχιο που εκτίθεται μέσα στην Cité des Sciences et de l’Industrie

Αυτή η μίξη των ήχων της πραγματικότητας (είτε αυτή είναι η αστική καθημερινότητα, είτε η φύση), με extra –ηλεκτρονικούς ή αναλογικούς- ήχους είναι στην καρδιά αυτού που κάνει η Gaël και άλλοι ομοϊδεάτες καλλιτέχνες.

Το αποτέλεσμα είναι ταυτόχρονα αναπόφευκτα οικείο αλλά και αλλόκοτο. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του παλιού συντρόφου στα Razor/Hammer Αποστόλη Κουρτογιάννη, φέρνει στο μυαλό απόβαση εξωγήινων

Εκτός από τον ποιότητα των αυθεντικών field recordings αλλά και του performance, κάτι που κάνει το “Sofia Says” να ξεχωρίζει είναι ότι τα ευκολομνημόνευτα σημεία που μένουν μετά την ακρόαση, επιπλέον από τις αναμενόμενες δονήσεις που αφήνει οποιοδήποτε υλικό είναι περισσότερο βασισμένο σε ηχοτοπία παρά σε διακριτά μουσικά θέματα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το drone riff με το οποίο ξεκινάει το “Like Warehouse” και η πρώτη πλευρά.

Μέσα από την σύνθετη και γενναιόδωρη τέχνη που αναβλύζει εδώ, οι Γαλλόφιλοι θα βρουν την χάρη και την ακρίβεια στην έκφραση που χαρακτηρίζει την συγκεκριμένη κουλτούρα και την οποία -δυστυχώς ή ευτυχώς- για να εκτιμήσεις πλήρως πρέπει να έχεις βιώσει την γλώσσα, τους ανθρώπους και την χώρα.

Οι υπόλοιποι θα αρκεστούν στην κρυστάλλινη γοητεία του τρόπου με τον οποίο φιλτράρει την πραγματικότητα μία μεγάλη καλλιτέχνιδα. Αυτό είναι ήδη αρκετό.

Λεπτομέρειες για βινυλιο-σπασίκλες

http://www.coherentstates.com/

http://ihearu.org/

https://www.instagram.com/g_ihearu_segalen/

De Tweakeriis Dom Studianas: Άλλη μια κασέτα

Φήμες και συνομοσιολογία υπήρξαν οι καλύτερες φιλενάδες του blackmetal στα 90’s.

Ακούστηκαν φήμες για στουντιακή επεξεργασία ηχογραφήσεων.
Φήμες που αφορούσαν τη φυσική ταχύτητα των albums.
Ακούστηκε πως το τρίτο full length των Immortal έλαβε μια εκ των υστέρων …επιτάχυνση.

Αλλα η πιο αλλόκοτη φήμη που είχε ακουστεί, ήταν πως το “De Mysteriis Dom Sathanas των MayheM έλαβε μια εκ των υστέρων, πολύυυ ελαφριά επιβράδυνση ώστε να ακούγεται (ακόμα) πιο σκοτεινό.

Αυτή, γλίτωσε…

Ακούγοντας προσεκτικά το πόσο αφύσικα ακούγεται η φράση “Myyy naaaame…” στο “Cursed in Eternity”, τις κασέτες των Tormentor ή όσα έκανε το ’91-’93 ο Attila στις live ηχογραφήσεις των Plasma Pool, η σκέψη μου άρχισε να καλπάζει και να φαντάζεται αυτή την άλλη μορφή εν λόγω Έπους.

Ίσως η φήμη να είχε κάποια βάση.

Έκανα το τεστ, σφίγγοντας ελαφρά τον ιμάντα του τότε πικάπ μου (ένα αξιοπρεπές Philips) ώστε να ακούγεται λίιιιιγο πιο γρήγορο και έγραψα το αποτέλεσμα σε κασέτα.

Σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε να ακούσετε πως ίσως να ηχογραφήθηκε αρχικά, σας το παραθέτω.

Μαζί με εξωφυλλάκι για τη δική σας κασέτα.

Remember it, as from a Dream…

ΓΣ ΒΛΝΤΝΣ: Βιάζω την ιέρεια σε μια νύχτα παγανιστική (Rita Mosss FTW)

Πριν τρία χρόνια, την 14η Φεβρουαρίου 201777, η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου άλλαξε για πάντα με την κυκλοφορία του “Period Sex before Vomit” των Rita Mosss.

Όχι λόγω του τίτλου.

Όχι λόγω του εξωφύλλου.

Όχι λόγω των 12 νέων συνθέσεων στο ίδιο πειραματικό noise (rock) για το οποίο είναι γνωστοί και μισητοί  στους σχετικούς underground κύκλους.

Αλλά λόγω αυτής της διασκευής με την οποία κλείνει ο δίσκος:

Η δική μου προσφορά αγάπης για εσάς λόγω της ημέρας είναι ότι πληκτρολόγησα τους στίχους:

Περνοδιαβαίνοτας μέσα στην καταιγίδα
Οδηγούμενος από δαιμόνια
Περιπατητής ανάμεσα στον κόσμο θεών και ανθρώπων
Χωρίς σκιά, χωρίς φως
Βιάζω την ιέρεια σε μια νύχτα παγανιστική

Δοκιμάζω το φιδο-δηλητήριο από τα χείλη της αγαπημένης μου
Δώρο, μου φέρνει την μαγεία
ΦΟΡΑΩ ΓΑΝΤΑΚΙΑ ΑΠΟ ΓΑΤΑΚΙΑ

Μήλα νεότητας σφυρηλατημένα στην κακία
Κρεμασμένα σε ένα δέντρο να σαπίζουν στον ήλιο
Αναγεννημένος στη μέση του τελικού οργίου

Αναγεννημένος στη μέση του τελικού οργίου
Ένα δώρο δουλείας στον ΤΣΟΟΥΖΕΝ ΟΥΑΝ
Αυτοκτονία αυτοκτονία δε μ’αναγνωρίζεις
Κάλεσε τον μάστερ
ΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΜΑΣΤΕΡ!
ΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΜΑΣΤΕΡ!
Θα φέρει την ανάσταση μας μέσα στο σκότος
Είναι νικητής, είναι νικητής
Είναι νικητής, είναι ο ΤΣΟΟΥΖΕΝ ΟΥΑΝ

Χωρίς σκιά, χωρίς φως, βιάζω την ιέρεια σε μία νύχτα παγανιστική.
Δοκιμάζω το φιδο-δηλητήριο από τα χείλη της αγαπημένης μου
Δώρο, μου φέρνει την μαγεία
ΦΟΡΑΩ ΓΑΝΤΑΚΙΑ ΑΠΟ ΓΑΤΑΚΙΑ
ΤΣΟΟΥΖΕΝ ΟΥΑΝ

Καπνοί από την θυσία μου
Εκδρομή στο νησί του ευλογημένου
Η ψυχή μου αφιερωμένη στη δόξα σου
Τη νύχτα είμαι καλεσμένος σου, μόνο εγώ ξέρω

Καπνοί από την θυσία μου
Εκδρομή στο νησί του ευλογημένου
Η ψυχή μου αφιερωμένη στη δόξα σου
Μόνο εγώ ξέρω
Κάθε αυγή πεθαίνω!

Σε άλλα νέα της ημέρας, κυκλοφόρησαν νέο δίσκο οι Πλέηζ Όβ Περντήσιο. Γατάκια…