RKRD KLLKTR: Μοn esprit a vagabondé – Gaël Segalen “Sofia Says” LP

Εισαγωγή – Back to (un)life

Η βασική μορφή του κάτωθι άρθρου γράφτηκε πριν το curfew. Ακόμα κι έτσι είχε ήδη καθυστερήσει αφού ήθελα να το δημοσιεύσω όσο το δυνατόν πιο κοντά στην κυκλοφορία του βινυλίου, στα μέσα Οκτωβρίου 2019 – πόσο μάλλον την στιγμή που η Coherent States ήταν αρκετά γενναιόδωρη ώστε να μας προμηθεύσει μία promo κόπια.

Στο μεταίχμιο της μνημειώδους συναυλίας των Ved Buens Ende (που απολαύσαμε όλοι οι KMMNDZ), υποσχόμουν ήδη ότι το post ήταν προ των πυλών…

Και όμως, ενώ γενικά εκτίμησα την συλλεκτική περίοδο της απαγόρευσης κυκλοφορίας η οποία πάτησε φρένο στους εξουθενωτικούς blast beat ρυθμούς της σύγχρονης ζωής, για κάποιο λόγο αυτό δεν ωφέλησε τα σχέδια γραψίματος μου (ούτε για τους Κομάντοζ, ούτε για το Legacy Future).

Παρ’ όλα αυτά και ρισκάροντας να ακουστούν προφάσεις εν αμαρτίαις, θεωρώ ότι αυτά που μεσολάβησαν κάνουν τον δίσκο και την παρούσα παρουσίαση ακόμα πιο επίκαιρα.

Όντως, ένα από τα θετικά της παραμονής στο σπίτι που προσωπικά απόλαυσα ήταν η δραματική μείωση του θορύβου στην πόλη. Έτσι μπορέσαμε πραγματικά να την αφουγκραστούμε, ειδικά τη νύχτα, ανακαλύπτοντας ακυκλοφόρητα αστικά soundscapes. Αυτό κόλλησε τέλεια με την field recordings διάσταση του “Sofia Says” στην οποία αναφέρομαι δεόντως.

To πνεύμα μου αλήτεψε

Θεωρώ ότι μία βασική κινητήρια δύναμη πίσω από την ενασχόληση με τη μουσική, είναι η επιθυμία να μοιραστείς.

Μεταξύ συντρόφων συλλεκτών/φετιχιστών αυτό περιλαμβάνει την επίδειξη των physical formats, την ανταλλαγή, αγοραπωλησία και ενίοτε δωρεά.

Μία πιο σπάνια περίπτωση κι εξόχως συλλεκτική στιγμή, είναι όταν έχοντας περάσει στην αντίπερα όχθη, ένας συλλέκτης προσφέρει την κυκλοφορία που έχει επιμεληθεί σε έναν άλλο.

Σε μία περίοδο που τα αναλογικά formats (βινύλιο, κασέτα) έχουν επανέρθει στη μόδα και η δισκογραφία γίνεται συχνά γραμμή παραγωγής σκοτώνοντας τον έρωτα (βλέπε δισκογραφικές που δε μπαίνουν καν στη διαδικασία να ακούσουν τα test pressings των επερχόμενων κυκλοφοριών τους και αφήνουν να κοπούν ελαττωματικά βινύλια), το ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι προσέχουν την παραμικρή λεπτομέρεια έτσι ώστε να κυκλοφορήσουν ότι καλύτερο μπορούν δεδομένων του budget και των συνθηκών, είναι κάτι το ανεκτίμητο κι ένα από τα σπάνια πράγματα που σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι όλα θα πάνε καλά.

Οι Coherent States είναι φίλοι και ήδη έχουν προσθέσει στη συλλογή μου αρκετές αξιοσυλλέξιμες κυκλοφορίες.

Το Sofia SaysLP της Gaël Segalen είναι το μέχρι τώρα αποκορύφωμα της πορείας τους. Κυκλοφόρησε αρχικά σε κασέτα στις αρχές του 2019 και πέρυσι το φθινόπωρo κόπηκε σε βινύλιο σε συνεργασία με την καλλιτέχνιδα.

Μην έχοντας ακούσει/δει την κασέτα, το εξώφυλλο με κέρδισε αμέσως. Το κόκκινο χρώμα υποδηλώνοντας αυτοπεποίθηση όταν φοριέται από ανθρώπους αλλά και από βινύλια, ανακάλυψα με ένα επιφώνημα ευχαρίστησης ότι επεκτεινόταν μέσα στη συσκευασία με το κόκκινο βαρύ LP στα 180g, το οποίο ντύνεται από ένα από τα ελάχιστα κόκκινα inner sleeves που έχουν πέσει στα χέρια μου. Πρόκειται ουσιαστικά για μία λεπτομέρεια με την οποία ένας συλλέκτης κλείνει το μάτι σε έναν άλλο…

Red inner sleeves FTW!

Με αυτή την αίσθηση πληρότητας από την minimal αλλά ταυτόχρονα πληθωρική συσκευασία – σημειώστε ότι από την promo κόπια μας έλειπε η καρτ ποστάλ η οποία συνοδεύει τα 50 πρώτα αντίτυπα τα οποία διατίθενται κατ’ ευθείαν από την Coherent States, η ακρόαση μπόρεσε να ξεκινήσει κάτω από βέλτιστες συνθήκες.

Το ότι στο χαρτί πρόκειται για αφηρημένη, ambient, πειραματική μουσική βασισμένη σε field recordings, αποτελεί μία περιγραφή η οποία μπορεί να σημαίνει τα πάντα και τίποτα.

Παρ’ όλα αυτά σε προσωπικό επίπεδο ήμουν θετικά προδιατεθειμένος, αφού:

α) τα field recordings είναι από τις αγαπημένες μου μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης – πηγαίνοντας πίσω στο “Cairn” τετραπλό CD των Tribes Of Neurot το οποίο άλλαξε πολλά για μένα και ουσιαστικά με ενέπνευσε να ξεκινήσω τους Kommpound,

β) η Gaël Segalen είναι Γαλλίδα και μάλιστα Παριζιάνα!

Ο συνδυασμός των δύο στο μυαλό μου με τηλεμεταφέρει σε έναν συγκεκριμένο χωροχρόνο, πίσω στις αρχές 90’s σε ένα μέρος που θα εξελισσόταν σε ένα από τα αγαπημένα μου αστικά spots: την Cité des Sciences et de l’Industrie. Όντως, όταν περιπλανιέσαι μέσα στο πάρκο που περιβάλλει τους εκθεσιακούς χώρους και την βιβλιοθήκη πολυμέσων, και μέσα στο οποίο υπάρχει –ανάμεσα στ’άλλα- κι ένα ολόκληρο υποβρύχιο (!), κολλάς όταν διαπιστώνεις ότι σε ανύποπτα σημεία διαχέονται ambient ήχοι…

O Αργοναύτης (S636), το υποβρύχιο που εκτίθεται μέσα στην Cité des Sciences et de l’Industrie

Αυτή η μίξη των ήχων της πραγματικότητας (είτε αυτή είναι η αστική καθημερινότητα, είτε η φύση), με extra –ηλεκτρονικούς ή αναλογικούς- ήχους είναι στην καρδιά αυτού που κάνει η Gaël και άλλοι ομοϊδεάτες καλλιτέχνες.

Το αποτέλεσμα είναι ταυτόχρονα αναπόφευκτα οικείο αλλά και αλλόκοτο. Για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του παλιού συντρόφου στα Razor/Hammer Αποστόλη Κουρτογιάννη, φέρνει στο μυαλό απόβαση εξωγήινων

Εκτός από τον ποιότητα των αυθεντικών field recordings αλλά και του performance, κάτι που κάνει το “Sofia Says” να ξεχωρίζει είναι ότι τα ευκολομνημόνευτα σημεία που μένουν μετά την ακρόαση, επιπλέον από τις αναμενόμενες δονήσεις που αφήνει οποιοδήποτε υλικό είναι περισσότερο βασισμένο σε ηχοτοπία παρά σε διακριτά μουσικά θέματα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το drone riff με το οποίο ξεκινάει το “Like Warehouse” και η πρώτη πλευρά.

Μέσα από την σύνθετη και γενναιόδωρη τέχνη που αναβλύζει εδώ, οι Γαλλόφιλοι θα βρουν την χάρη και την ακρίβεια στην έκφραση που χαρακτηρίζει την συγκεκριμένη κουλτούρα και την οποία -δυστυχώς ή ευτυχώς- για να εκτιμήσεις πλήρως πρέπει να έχεις βιώσει την γλώσσα, τους ανθρώπους και την χώρα.

Οι υπόλοιποι θα αρκεστούν στην κρυστάλλινη γοητεία του τρόπου με τον οποίο φιλτράρει την πραγματικότητα μία μεγάλη καλλιτέχνιδα. Αυτό είναι ήδη αρκετό.

Λεπτομέρειες για βινυλιο-σπασίκλες

http://www.coherentstates.com/

http://ihearu.org/

https://www.instagram.com/g_ihearu_segalen/

De Tweakeriis Dom Studianas: Άλλη μια κασέτα

Φήμες και συνομοσιολογία υπήρξαν οι καλύτερες φιλενάδες του blackmetal στα 90’s.

Ακούστηκαν φήμες για στουντιακή επεξεργασία ηχογραφήσεων.
Φήμες που αφορούσαν τη φυσική ταχύτητα των albums.
Ακούστηκε πως το τρίτο full length των Immortal έλαβε μια εκ των υστέρων …επιτάχυνση.

Αλλα η πιο αλλόκοτη φήμη που είχε ακουστεί, ήταν πως το “De Mysteriis Dom Sathanas των MayheM έλαβε μια εκ των υστέρων, πολύυυ ελαφριά επιβράδυνση ώστε να ακούγεται (ακόμα) πιο σκοτεινό.

Αυτή, γλίτωσε…

Ακούγοντας προσεκτικά το πόσο αφύσικα ακούγεται η φράση “Myyy naaaame…” στο “Cursed in Eternity”, τις κασέτες των Tormentor ή όσα έκανε το ’91-’93 ο Attila στις live ηχογραφήσεις των Plasma Pool, η σκέψη μου άρχισε να καλπάζει και να φαντάζεται αυτή την άλλη μορφή εν λόγω Έπους.

Ίσως η φήμη να είχε κάποια βάση.

Έκανα το τεστ, σφίγγοντας ελαφρά τον ιμάντα του τότε πικάπ μου (ένα αξιοπρεπές Philips) ώστε να ακούγεται λίιιιιγο πιο γρήγορο και έγραψα το αποτέλεσμα σε κασέτα.

Σε περίπτωση που ενδιαφέρεστε να ακούσετε πως ίσως να ηχογραφήθηκε αρχικά, σας το παραθέτω.

Μαζί με εξωφυλλάκι για τη δική σας κασέτα.

Remember it, as from a Dream…

ΓΣ ΒΛΝΤΝΣ: Βιάζω την ιέρεια σε μια νύχτα παγανιστική (Rita Mosss FTW)

Πριν τρία χρόνια, την 14η Φεβρουαρίου 201777, η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου άλλαξε για πάντα με την κυκλοφορία του “Period Sex before Vomit” των Rita Mosss.

Όχι λόγω του τίτλου.

Όχι λόγω του εξωφύλλου.

Όχι λόγω των 12 νέων συνθέσεων στο ίδιο πειραματικό noise (rock) για το οποίο είναι γνωστοί και μισητοί  στους σχετικούς underground κύκλους.

Αλλά λόγω αυτής της διασκευής με την οποία κλείνει ο δίσκος:

Η δική μου προσφορά αγάπης για εσάς λόγω της ημέρας είναι ότι πληκτρολόγησα τους στίχους:

Περνοδιαβαίνοτας μέσα στην καταιγίδα
Οδηγούμενος από δαιμόνια
Περιπατητής ανάμεσα στον κόσμο θεών και ανθρώπων
Χωρίς σκιά, χωρίς φως
Βιάζω την ιέρεια σε μια νύχτα παγανιστική

Δοκιμάζω το φιδο-δηλητήριο από τα χείλη της αγαπημένης μου
Δώρο, μου φέρνει την μαγεία
ΦΟΡΑΩ ΓΑΝΤΑΚΙΑ ΑΠΟ ΓΑΤΑΚΙΑ

Μήλα νεότητας σφυρηλατημένα στην κακία
Κρεμασμένα σε ένα δέντρο να σαπίζουν στον ήλιο
Αναγεννημένος στη μέση του τελικού οργίου

Αναγεννημένος στη μέση του τελικού οργίου
Ένα δώρο δουλείας στον ΤΣΟΟΥΖΕΝ ΟΥΑΝ
Αυτοκτονία αυτοκτονία δε μ’αναγνωρίζεις
Κάλεσε τον μάστερ
ΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΜΑΣΤΕΡ!
ΚΑΛΕΣΕ ΤΟΝ ΜΑΣΤΕΡ!
Θα φέρει την ανάσταση μας μέσα στο σκότος
Είναι νικητής, είναι νικητής
Είναι νικητής, είναι ο ΤΣΟΟΥΖΕΝ ΟΥΑΝ

Χωρίς σκιά, χωρίς φως, βιάζω την ιέρεια σε μία νύχτα παγανιστική.
Δοκιμάζω το φιδο-δηλητήριο από τα χείλη της αγαπημένης μου
Δώρο, μου φέρνει την μαγεία
ΦΟΡΑΩ ΓΑΝΤΑΚΙΑ ΑΠΟ ΓΑΤΑΚΙΑ
ΤΣΟΟΥΖΕΝ ΟΥΑΝ

Καπνοί από την θυσία μου
Εκδρομή στο νησί του ευλογημένου
Η ψυχή μου αφιερωμένη στη δόξα σου
Τη νύχτα είμαι καλεσμένος σου, μόνο εγώ ξέρω

Καπνοί από την θυσία μου
Εκδρομή στο νησί του ευλογημένου
Η ψυχή μου αφιερωμένη στη δόξα σου
Μόνο εγώ ξέρω
Κάθε αυγή πεθαίνω!

Σε άλλα νέα της ημέρας, κυκλοφόρησαν νέο δίσκο οι Πλέηζ Όβ Περντήσιο. Γατάκια…

Merging With Seven Swords, Unto Her: Hagetisse “The Seven Sorrows of the Virgin”


Κατά βάθος μισώ τύπους σαν τον Mories, τον Jute Gyte, τον (00’s) Vinterriket και λοιπούς μουσικούς που μας βομβαρδίζουν με albums με παρόμοια ανελέητους ρυθμούς: αυτή η υπερπαραγωγικότητα την οποία νιώθουν την ανάγκη να μετασχηματίζουν συνέχεια προς τα έξω ως τελικά προϊόντα, καταλήγοντας σε κυκλοφορίες κάθε χρόνο (και πολύ συχνά πάνω από μια φορά το χρόνο), σύνηθες γνώρισμα των one-man projects του μαυρομεταλλικού σύμπαντος (αν και όχι μόνο), είναι πιθανότερο (συνδυαστικά και με τη γενικά μεγάλη παραγωγή του είδους, που έχει σχολιαστεί αρκετές φορές σε αυτό το blog) να με οδηγήσει προσωπικά σε κορεσμό ή σε διαλείμματα από την συνεχή παρακολούθηση τους, παρά να τσεκάρω on time ότι κυκλοφορούν.

“Βγήκα από το home studio με το στανιό, μόνο για τη φωτογραφία”

H πεζή/πραγματιστική πτυχή μου σκέφτεται πως αφού ούτως η άλλως βρίσκονται σε δημιουργικό οργασμό, δεδομένου του ότι τα περισσότερα από αυτά τα projects υλοποιούνται βασικά σε home studios (άρα χαμηλό κόστος παραγωγής) και πλην της ψηφιακής τους διάθεσης κόβονται σε περιορισμένα (και συχνά αναλόγως τις προπαραγγελίες) αντίτυπα διάφορων φυσικών formats, είναι ένας τρόπος να είναι πλεονασματικοί, να βάζουν και λίγα χρήματα στην τσέπη από ότι κάνουν. Ωστόσο, ακόμη και αν αυτό αποτελεί ένα λόγο αυτής της στάσης, παραμένει μια νοοτροπία τόσο απαιτητική για τον (δύσμοιρο) fan που καταντά τελικά συμβατή με το είδος (με την έννοια πως το black metal όπως και γενικά τα extreme underground ιδιώματα, απαιτούσαν εξαρχής από τον ακροατή να έρθει κοντά στον καλλιτέχνη παρά το αντίθετο, λόγω των “δύσκολων” ήχων και θεματικών στους μη εξοικειωμένους και ως εκ τούτου απέκτησαν έναν έντονο “μυητικό” χαρακτήρα που στη συνέχεια καλλιέργησαν και σε επίπεδο αισθητικής πέρα από το ηχητικό επίπεδο, αλλά αυτό είναι ένα θέμα που σίγουρα θα επεκταθούμε στο μέλλον περισσότερο).

Ο Maurice De Jong (ή Mories όπως τον προαναφέραμε) λοιπόν, γνωστότερος από το black/sludge/noise/doom project του ονόματι Gnaw Their Tongues, από το 2017 δισκογραφεί (μεταξύ πάρα πολλών άλλων, άλλων λιγότερο και άλλων περισσότερο ενδιαφέροντων-τσεκάρετε πάντως ιδιαίτερα “τους” Νεκρομαντικώς ονομαζόμενους De Magia Veterum και ειδικά το “Verus Diuinus Magus” compilation album του 2008, αν δεν το έχετε ήδη κάνει) με το προσωνύμιο Hagetisse, δηλώνοντας στα 3 πρώτα albums του (όλα το 2017, μην ξεχνιόμαστε) την αγάπη του για το raw black metal όπως εκφράστηκε το 1997 από τους Ulver στο μνημειώδες “Nattens Madrigal”, πριν αποφασίσει πέρσι με το “De Reis Van Vernielde Zielen” album να δώσει στα riffs του έναν πιο ανατατικό/ανυψωτικό και μελωδικό χαρακτήρα που δείχνει να κλείνει το μάτι έως και στις φωτεινότερες τάσεις του ιδιώματος (λέγε με blackgaze).

Φέτος με το “The Seven Sorrows of the Virgin” (με προφανή την αναφορά του τίτλου) δείχνει να θέλει να παρουσιάσει ένα λιγότερο τραχύ ηχητικά χαρακτήρα, με riffs και ατμόσφαιρες που προσωπικά μου έφεραν στο μυαλό τόσο τους αγαπημένους μου Lurker of Chalice (εδώ να τονίσουμε πως ήδη κυκλοφορεί αυτό εκεί έξω) όσο και τους ύστερους Leviathan (αφουγκραστείτε λόγου χάρη την “υγρή” παραγωγή και προσέξτε τα “μπουκωμένα” φωνητικά του Mories), ιδιαίτερα από τη μέση του album και μετά, με αποκορύφωμα μάλλον το κλείσιμο του album ονόματι “Schurftkorsten op de bebloede kelder kaarsen”, ενώ τα διάφορα ηχητικά καρυκεύματα (οι “φαντασματικές” φωνές της πρώτης σύνθεσης και τα old school πλήκτρα, όπου εμφανίζονται στο album) καταλήγουν να είναι είναι πιο πολύ συμπληρωματικά παρά εκφυλιστικά στην παραπάνω διαπίστωση.

Το τελικό απόσταγμα των ακροάσεων είναι πως, για πολλοστή φορά, ο Ολλανδός είναι καλός, κάτι που με κάνει να επιστρέφω στην πρώτη παράγραφο της παρουσίασης που διαβάζετε και κατ επέκταση να σκέφτομαι όλο και περισσότερο τι θα γινόταν αν αποφάσιζε να αφιερώσει πχ ένα χρόνο από τη ζωή του, στη σύνθεση ΕΝΟΣ και μόνο album. Μέχρι αυτή η υποθετική σκέψη να πραγματοποιηθεί, εσείς μπορείτε να αφιερώσετε χρόνο σε μια από τις πρώτες καλές κυκλοφορίες του νέου έτους για το black metal.

Κι αν το κείμενο αυτή τη φορά βγήκε λίγο μικρότερο και συνοπτικό από ότι σας είχα συνηθίσει τελευταία, δεν τρέχει τίποτα: όπως επεσήμανε και ο σύντροφος Plunderer όταν συζητήσαμε για το album, εδώ ο ίδιος ο Mories δεν ασχολείται τόσο ενδελεχώς με την κάθε του κυκλοφορία, εμείς θα το κάνουμε;

Σας έγραψα (κι άλλη) μια κασέτα

Το κουβεντιάζω τόσο συχνά με φίλους που κινδυνεύω να γίνω κουραστικός (γραφικός, είμαι ήδη).
Αν ακούσεις στις 33 στροφές τα 45ρια των My Dying Bride (“God is Alone”, “Symphonaire”, “The Thrash of Naked Limbs”, το flexi 7″ του ’93 και το “I Am the Bloody Earth”), βιώνεις Άλλους Κόσμους.

Με φόρα απ’την προηγούμενη κασέτα μας λοιπόν, μάζεψα όσα κομμάτια είχα λατρέψει από τα 45ρια τους, παιγμένα στις 33 στροφές.
Σε αυτά, πρόσθεσα μερικά από τα 33ρια που πιστεύω πως ξεχειλώνουν Πραγματικότητες αν ακουστούν ακκκόμμμη πππιο αρργγάααα.
Σας τα παραδίδω λοιπόν, σ’ενα φάκελο του οποίου η διάρκεια χωρά μάλλον μόνο στην elusive 120άρα κασέτα.

Μη γελάτε, κάποτε υπήρξαν και 120ρες κασέτες.


Εξώφυλλο
Εσώφυλλο|Τράκλιστ

Θα παρατηρήσετε πως λείπουν κομμάτια από το “God is Alone” και το flexi του ’93.

Δε συνέβη επειδή δε τα λατρεύω.
Σας τα φυλάω για την επόμενη κασέτα.

Bare your breasts to (very) slow kisses…