Ελάλησε το χαροπούλι: Černý Kov “Společenství”

ΑιντινηςΈχετε ανέβει πότε κάποιο βουνό τη νύχτα, με σκοπό να δείτε την ανατολή από τη κορφή του; Η συναισθηματική λογική, αν υπάρχει κάτι τέτοιο, αλλάζει από την στιγμή που τ’ οδοιπορικό ξεκινά. Εδώ δε πας στη δημοσιά, η φύση μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί μονάχα με δύναμη και συμμετοχή. Στο ξεκίνημα περπατάς ήρεμα για τους πρόποδες και σε λίγο θα πάρεις το ανηφορικό αυλάκι. Είναι αλήθεια πως θα κουραστείς αρκετά, μα θα ‘ρθει και η ανταμοιβή. Σα παχύνει η νυχτιά, θ’ ακούσεις την απόκοσμη στριγκιά της κι ευθύς η ανάσα σταματά. Γιατί ξέρεις την λαϊκή παράδοση που λέει, πως η κουκουβάγια ήτανε πάντοτε οιωνός κακών. Σα φτάνεις όμως τον σοφό θηρευτή, είσαι πλέον μίλια μακριά από το αστικό καζάνι, έχε το σαν παρηγοριά. Αν τότε φανεί σαν σύμμαχος το φεγγάρι, γύρνα και δες τα δέντρα και τη θέα που καραδοκεί στο σκοτάδι. Αν δεν είναι ολόγιομο, έχεις γι’ ανταμοιβή τ’ αστέρια. Πέρασες δύσκολα, μα σίγουρα ένα πρανές θα βρεθεί να ξαποστάσεις. Να φτιάξεις την ανάσα σου για το δρόμο το βαρύ. Ανηφόρα σε κροκάλες και βάτα. Δεν έχει δέντρα εδώ, άγονη φύση, μάρτυρας μονάχα της ποιμενικής ιστορίας του ανθρώπου. Δύσβατο μονοπάτι, μα θα σε φτάσει στο διάσελο. Αυτό είναι το μόνο που θέλεις για να καβαλήσεις ψηλότερα βουνά, αυτά που πατιούνται μονάχα κορυφή. Δεν θ’ αργήσει να ‘ρθει η ώρα που θ’ αγγίξεις μια γραμμή που τη βλέπεις από παιδί και πάντα σου μοιάζε απόσταση μεγάλη. Είναι τελικά ένα μικρό μονοπάτι, που στεριώθηκε στον αυχένα του βουνού για να θαυμάζεις. Νύχτα ακόμα σα φτάνεις το στόχο και περιμένεις τον ουράνιο χορό. Τα χρώματα αλλάζουν. Σε λίγο φεγγάρι και ήλιος θα ζήσουν για λίγο αντάμα κι εσύ στη μέση, το πλάσμα που ορίζει τον χρόνο του κόσμου. Βλέπεις την χαραυγή πέρα μακριά και κάτω κι αναμένεις στωικά το θάμβος της ζωής, μέχρι να φύγει ο έσπερος και να ‘ρθει η αυγή.

SpolečenstvíΑυτό το album είναι ένας φόρος τιμής στον εκλιπόντα Vlad Blasphemer (1974-2015) (Maniac Butcher, Dark Storm). Το μεγαλύτερο μέρος των κομματιών γράφτηκε από το 2006-2018 από την παρέα που ονομάστηκε Circle of Souls. Η δημιουργία και η ηχογράφηση έγινε σταδιακά σε διάφορα μέρη (κυρίως στη ύπαιθρο) σε συγκεκριμένες συνθήκες, με τη διάθεση ως φόντο και το αποτέλεσμα πολλών κοινών εμπειριών στη φαρέτρα, παράλληλα με τ’ άλλα project των μελών του Circle of Souls. Γνωστότερος εξ’ αυτών ο Infernal Vlad (Cult Of Fire, Death Karma), ωστόσο στα τύμπανα ήταν ο Vlad Blasphemer. Το σχήμα χρησιμοποιεί Τσέχικά και τ’ όνομα λένε σημαίνει μαύρο μέταλλο (αν και αστείο, το έχουν σημειώσει επιμελώς ότι πρόκειται για μέταλλο και όχι για κάποιο είδος μουσικής που έχει παρόμοιο όνομα) ενώ ο τίτλος του album σημαίνει Κοινότητα.

Με την αισθητική αυτάρκεια ως θεματοφύλακα, βάζουν για εξώφυλλο μια φωτογραφία από τις ηχογραφήσεις στο βουνό. Έρχονται μπροστά μας μονάχα με τη βασική προϋπόθεση, το stratum basale του Είδους, γι’ αυτό και είναι σχεδόν αδιόρατοι. Ενδεικτικά μιλάμε για τίτλους όπως Νυχτα και Αυγή, Μήνυμα, Από τα βάθη τη ψυχής, Νεκροταφείο, Χειμώνας. Η μηδενική μετακίνηση από το σημείο συναρμογής του μαυρομεταλλικού κόσμου, είναι εδώ σα χιονισμένο τοπίο, έρμαιο του πάθους που τυγχάνει να έχουν για το ύφος. Με απλότητα, η παρέα των Τσέχων κάνει πυρωμένο σάλτο με καθαρόαιμο black metal που πιάνει την κορυφογραμμή Darkthrone-Gehenna (Společenství) με κάποια από τα πιο έντονα riff της χρονιάς. Ταχύτητα με πνιχτά φωνητικά σε αργή έκφραση, μελωδικά riff και ρυθμικό που κρατά tempo. Αργότερα με riff που θυμίζει Ψ.Χ (Noční úsvit) κι ευθύβολη πορεία θα πάρει το δρόμο της νύχτας, λέγοντας ένα σκυθρωπό μύθο μέχρι να φτάσει το πρωί. Ως και πομπώδες θα γίνει, αλλά με όρια συμβατά του δέους που προκαλεί η φύση (IV). Μα βρίσκει κι άλλους τρόπους όπως τα riff ξυράφια που λιμνάζουν μελωδικά τη διήγηση σε mid tempo (Poselství, Hřbitovní). Το γλεύκος της πλοκής ονομάζεται Z hlubin duše, με τη riffara (Burzum, Belus/Fallen) και τυμπανική πλάνη που χαρίζει στόμφο πλοκής. Για φινάλε έχουμε τη live ηχογράφηση του Zima, που αξίζει καλύτερα να δείτε. Υπάρχουν album που θέλουν μελέτη, με δυσνόητους στίχους και μουσικά άλματα. Ετούτο δεν είναι τέτοιο, αυτό είναι δικό μας album. Ανήκει σε όλους εκείνους που κάποτε βρήκαν στο Black Metal, τους τριγμούς εκείνους που ύψωσαν τον τρόμο και την οργή της φαντασίας τους, από τον αδιάφορο αστικό δρόμο στ’ απάτητα ενδιαιτήματα τα ζοφερά.

Art Brut: Η αισθητική του είδους έχει λάβει δεκάδες μορφές μέσα στα χρόνια. Στο μέτρημα όσων απορρίψαμε κάποτε, συνέβη κι ένα παράδοξο. Κάποια σχήματα που στην εποχή τους τ’ αποφύγαμε χαμογελώντας, έχουν πλέον μίαν άλλη θέση. Αυτό συνέβη αφενός επειδή εκπέμπουν το σήμα μιας εποχής που αγαπήσαμε και αφετέρου γιατί δεκάδες άλλα που μνημονεύσαμε αργότερα ωχριούν στη μέθη που προσφέρουν αυτά. Ωστόσο, όπως όλοι ξέρουμε στη ψυχική έξαψη δεν υψώνεσαι μονάχα από τη ποιοτική αξία ενός album, απαιτείται πρώτα το βεργολύγισμα του μυαλού σου. Γι’ αυτό, σα τελειώσει το Společenství, πάμε πίσω στο χρόνο, όταν οι αλλοπρόσαλλοι βλάμηδες γλέντησαν με πάθος τo αποτρόπαιο. Αντίο Vlad._

RKRD KLLKTR: Μεγάλη η χάρη της Παναγίας των Λύκων – Sainte-Marie Des Loups LP


Λόγω της θρησκευτικής ε(α)ορτής η ημέρα προσφέρεται για να επανέρθουμε στο Γαλλικό μονομελές σχήμα Sainte Marie Des Loups (“Παναγία των Λύκων”) επ’ευκαιρία της απόκτησης του ντεμπούτου τους σε βινύλιο, εγκαινιάζοντας έτσι μία θεματική ενότητα posts τα οποία θα εμβαθύνουν την φετιχιστική πλευρά μας όσον αφορά τα σκεύη της underground λατρείας.

Επί της μουσικής -όπως έγραψα στο Underground Kommandoz του Metal Hammer Ιανουαρίου 2019- ο δίσκος με συγκλόνισε και αναζοπύρωσε το πάθος μου για το Γαλλικό black metal. Στηρίζεται σε καταπληκτικά, μεγαλοπρεπή riffs Νορβηγικής κοπής και μία διαχρονική, πικρόχολη ατμόσφαιρα. Οι στίχοι αν και δεν είναι τυπωμένοι/διαθέσιμοι είναι ευδιάκριτοι για τους Γαλλομαθείς μέσω των εξόχως εκφραστικών φωνητικών, δίνοντας μία ακριβή εικόνα των βασανιστικών ψυχοτοπίων που τους ενέπνευσαν.

Πίσω στο θέμα μας, αφού έλιωσα την ψηφιακή έκδοση η οποία διατίθεται σε name-your-price βάση από το Bandcamp (όπως και το ντεμπούτο των Chambre Froide, της κυρίως μπάντας του μοναδικού μέλους των SMDL), βγήκα πριν μερικούς μήνες στο κυνήγι του βινυλίου.

Το πρόβλημα ήταν ότι η Αμερικάνικη Fallen Empire Records που το κυκλοφόρησε δεν υπάρχει πλέον και μη θέλοντας να παραγγείλω από Η.Π.Α. για να αποφύγω των σοδομισμό των τελωνείων για αντικείμενα αξίας μεγαλύτερης των 23€ (συμπεριλαμβανομένων των ταχυδρομικών!), πήρα σβάρνα τα Ευρωπαϊκά mailorders εξασφαλίζοντας τελικά ένα αντίτυπο της πρώτης κοπής.

Τα καλά νέα για εσάς είναι ότι έκτοτε η Γερμανική Amor Fati Productions στόκαρε τον επανομείναντα back catalogue  της FER και ξανάκοψε το Sainte Marie Des Loups σε 300 αντίτυπα.

Το βινύλιο είναι lo-fi όπως και η μουσική: ένα μαυροπράσινο jacket με την Παναγία στο εξώφυλλο χωρίς καν λογότυπο και την μυστηριώδη φωτογραφία του δημιουργού (κομπλέ με μαύρη ταινία να κρύβει τα μάτια) στο οπισθόφυλλο, μαζί με το track listing και την κάτωθι προσευχή αντί στίχων:

“μαύρη παρθένα, Παναγία των Λύκων, μητέρα της καταστροφής. Αναποδογύρισε τον κόσμο, εξέθεσε την γλίτσα του, αναποδογύρισε τους ανθρώπους, δείξε το κενό που τους κατατρώει.”

Αμήν.

Oι Παραφωνίες της Γενεύης – BRUTALIST

Λαμβάνω τηλεγράφημα αρχές Μαρτίου από τον αδερφό Roderic Mounir (Κnut, πρώην Vuyvr). Αρχίζω να διαβάζω, έχει ανέβει το demo του νέου project του man, Brutalist. Σταματάω να διαβάζω, ανοίγω το bandcamp, ακούω, γουστάρω, διαβάζω τη συνέχεια: έχουν διαλυθεί, σκατά.

Oι Brutalist εκτός από τον Roderic, ήταν οι Adriano Perlini (Commodore – το καλύτερο όνομα συγκροτήματος που θα διαβάσετε σήμερα), συν οι δύο κιθαρίστες των Knut επί εποχής “Wonder”: Tim Robert-Charrue (o oποίος είναι παντρεμένος με Ελληνίδα FTW!) και  Christian Valleise (επίσης: Impure Wilhelmina).

Aφού διαλύθηκαν (πριν περίπου 2 χρόνια) αποφάσισαν να αφήσουν ένα δισκογραφικό στίγμα κάντοντας edit το υλικό από 2 πρόβες με mastering από τον Lad Agabekov (Nostromo – το νου σας κυκλοφόρησαν πρόσφατα νέο mini-LP!).

Aυτό που παίζουν είναι ένα δυσαρμονικό, ενίοτε παιχνιδιάρικο, instrumental noise rock (“Piton”, “Cobra”, “Trabajo”), το οποίο συχνά εξωκείλει σε αφηρημένο, πειραματικό τζαμάρισμα (“Instant Magique”, “New Light”).

Το αποτέλεσμα είναι τόσο σπιρτόζικο και προκλητικό ηχητικά με τον Roderic να είναι σε μεγάλη φόρμα στα τύμπανα και τα έγχορδα (διαφορετικά κουρδισμένα μεταξύ τους και συμπεριλαμβανομένης μίας βαρύτονης κιθάρας) να δίνουν ρέστα με παραισθησιογόνες, νευρικές μελωδίες, ώστε να μας κάνει να αισθανόμαστε ότι δεν πέρασε μια μέρα από τις ημέρες δόξας του hydrahead metal!

Το περιορισμένο CD-R έχοντας εξαντληθεί και αναμένοντας ενδεχομένη επανακυκλοφορία, κατεβάστε την ψηφιακή έκδοση η οποία είναι διαθέσιμη σαν name-your-price.

KMMNDZ PRPGND: Time travel συναυλιακές φαντασιώσεις (Bolt Thrower – UK Grindcrusher Tour 1989)

Όλοι οι μουσικόφιλοι έχουμε time travel συναυλιακές φαντασιώσεις.

Πολλές από τις δικές μου αφορούν τους BOLT THROWER μέχρι το 1994, ειδικότερα επί των “Realm Of Chaos” / “Warmaster” εποχών, αφού αυτοί οι δύο δίσκοι είχαν μέγιστη επίδραση πάνω μου τόσο μουσικά όσο, ίσως και περισσότερο, αισθητικά – θα ακολουθήσει αναλυτικότερο post επί του θέματος.

Κατά συνέπεια θα πλήρωνα ΠΟΛΥ ακριβά για να μπορέσω να παρακολουθήσω τις 8 συναυλίες του UK Grindcrusher Tour 1989 μαζί με CARCASS, MORBID ANGEL και  NAPALM DEATH (φωτογραφίες της περιοδείας εδώ).

Στα highlights των δύο συναυλιών που περιλαμβάνονται σε αυτό το επίσημο και πολύ καλής ποιότητας video: τα άπλετα “Ugh!” και άλλα επιφωνήματα που χώνει ο Karl Willetts και η gentleman χειραψία που δίνει οπαδός στην Jo Bench στο 9:33.

Σημειώσεις:

  1. Αντίστοιχα videos από τις άλλες μπάντες του ίδιου tour:  MORBID ANGEL, NAPALM DEATH, CARCASS.
  2. Μιλώντας για Bolt Thrower και Grindcrusher, ακούστε σε υψηλή εντασή αυτό (κομπλέ με τίτλο κομματιού “Jo Bench”!):

 

Πυράντοχο Κονίαμα: Martire “Brutal Legions of the Apocalypse”

 

1991Πριν χρόνια, σε κάποιο διάλειμμα των ηχογραφήσεων της ραδιοφωνικής εκπομπής με τον Νίκο Αναστόπουλο, μιλούσαμε για death metal σχήματα που άξιζαν αλλά κάπου χάθηκαν στην πορεία (βασικά μιλούσε και άκουγα). Κάπου μέσα στις κουβέντες, μου πρότεινε ν’ ακούσω το Ep των Αυστραλών Martire που βγήκε πίσω στα 1991. Death Metal με ταχύτητα και δύναμη, αρκετά ξεσπάσματα με φωνητικά που αγγίζουν μελανές ακτές κι ένα ρυθμικό μέρος να σπέρνει πώρωση μέχρι το φινάλε. Και το καλύτερο, να φανταστείτε, είναι τα riff. Τέλος, η αισθητική στο εξώφυλλο ήταν όσο cult έπρεπε, μέσα στον πρωτόλειο χαρακτήρα της.

2012Είπαμε αρκετά για τους Martire με το Νίκο σε ‘κείνο το διάλειμμά, αλλά κανένας μας δεν μπήκε στον κόπο να βάλει το ντεμπούτο του σχήματος, που κυκλοφόρησε το 2012. Μέχρι πριν δυο βδομάδες, που πάτησα το Play. Ορυμαγδός ρυθμικού, ευκρινές μπάσο σε κίνηση, υπερφορτισμένα riff, φωνή μαύρος σκύλος… ήταν σα να παίζουν οι Cynic (του Focus) διασκευές Archgoat. Progressive Black/Death και το σαγόνι μου κόλλησε σ’ ένα βιετναμέζικο τιμολόγιο (ήμουν στη δουλειά). Αγορά, δίχως δεύτερη σκέψη._

Παρένθεση: Αν υπάρχει ένα σχήμα που μπορείς να πεις ότι παίζει Progressive Black/Death αυτό είναι οι Portal [συν το alter ego τους Impetuous Ritual (μόνο δισκάρες)] άντε να μπουν σ’ αυτή την ομάδα και οι Teitanblood του Death. Όλοι αυτοί όμως ΔΕΝ είναι ατσούμπαλοι. Και όταν μιλάμε για Black/Death ΠΡΕΠΕΙ να είναι αφετηριακά ατσούμπαλο. Μουσικά ατσούμπαλο. Είναι η βάση απόλαυσης αυτού του ήχου. Γι’ αυτό χρόνια τώρα λέμε καλά λόγια σε ότι κι αν κάνουν οι Profanatica. Γι’ αυτό οι Black Witchery γέμιζαν μαγαζιά και κούνησαν ακόμα και «μόνο θρας» σβέρκους. Γι’ αυτό οι Blasphemy έχουν δεκάδες οπαδούς που αγοράζουν κάθε χρόνο τον ίδιο δίσκο σ’ επανέκδοση (κυριολεκτικά όχι μεταφορικά).

Εδώ έχουμε την ένωση τεχνικής και κτηνωδίας, που δημιουργεί μια πρωτότυπη εφαρμογή για το ύφος, ακόμα και συναισθηματικά (υπερβολή, το ξέρω). Δεν απορώ που πέρασε απαρατήρητο. Δυστυχώς, τέτοιες περιπτώσεις δεν έχουν οπαδούς. Κι αν το δεις λογικά, στέκει. Όποιος ζητά τεχνική, θέλει δαντελωτές κυβιστήσεις, όποιος ζητά κτηνωδία χοιρομέρι seviche. Οι Martire δεν είναι εδώ για κανέναν. Στην πραγματικότητα όλα τα κομμάτια του ντεμπούτου έρχονται από άλλες εποχές (Ep ’98 και δυο split των 00’s) και οι πρώτες εκτελέσεις φέρουν τα περισσότερα στοιχεία απ’ όσα αναφέρω. Αυτό που έκαναν το 2012 ήταν μια ανύψωση του υλικού μέσω παραγωγής και η έντεχνη εμφάνιση του μπάσου. Αρχικά, ο όγκος είναι η παλέτα πάνω στην οποία χτίζει το μπάσο. Τύμπανα και κιθάρα δίνουν ότι ακριβώς θέλει o Great Righteous Destroyer ή Damon Good για να ξεχαρβαλώσει. Η κίνηση των κομματιών θυμίζει οδοστρωτήρα που κάνει γαργάρα μπετόβεργες και για τη καούρα κουμπώνει ρουθήνιο. Οπότε, αν είσαι σε φάση να ξεκινήσεις ακρόαση, κάντο σε σοβαρό volume, να ‘ξοκείλεις – τ’ οφείλεις στον εαυτό σου. Εδώ έχει headbanging (υπερβολή, το ξέρω). Το εθιστικό των κομματιών οφείλεται στο rhythm section. Αυτοί οι δυο (μπάσο, τύμπανα) είναι τα βασικά μέλη των επίσης Αυστραλών StarGazer (βάλτε μια φορά το “A Merging to the Boundless”, prog/extreme metal με stevia). Οι κιθάρες θα έρθουν να συμπληρώσουν τη κράση, να φέρουν ηλεκτρισμό, το heavy/thrash στοιχείο για να ολοκληρωθεί το μηχανοστάσιο και να δούμε το πορτρέτο. Που δεν είναι άλλο, από τον πάλαι ποτέ κραταιό, τώρα γερόλυκο Vince Feleppa, που συμπληρώνει την ιστορία με τη φωνάρα του. Αν και μιλάμε για ένα δίσκο που έχει μόνο κομματάρες, το instrumental (Ω! ναι) “Lucixion” είναι ικανό να προκαλέσει αποξύρηση ωτικού λαβυρίνθου. Τέλος, η αισθητική στο εξώφυλλο είναι όσο πρωτόλεια πρέπει, μέσα στον cult χαρακτήρα της.

Λαϊκισμός: Μιας και στο παρόν κείμενο έγινε αναφορά στον πυρήνα της αισθητικής του Black/Death, θα ήθελα να προσθέσω πως ακόμα περιμένω κάνα μαλάκα (σαν εμένα) συνοδοιπόρο, να γράψει  ε π ι τ έ λ ο υ c ποιμενικό black/death, demo με τίτλο «Γίδα βραστή» κι έτσι. Αν δεν κατάλαβες το παρόν υστερόγραφο, λογικά θ’ άκουγες τη δεύτερη Batushka. Το ξέρω, θα ήθελες να λέγονταν Babushka, για να ‘χει κι άλλες… ΕΓΩ ΟΧΙ.

 

 

Mind’s II:An Isolated Mind “I’m Losing Myself”/The Caretaker

An Isolated Mind – I’m Losing Myself cover
An Isolated Mind – I’m Losing Myself cover

Γενικότερα, όσοι μας παρακολούθησαν και στην έντυπη μορφή του blog, θα θυμούνται πως δεν είχαμε κάποιο θέμα να ταιριάξουμε (στο ίδιο κείμενο ή δισέλιδο) φαινομενικά “αταίριαστες” μουσικές, εφόσον νιώθαμε μια κάποιου τύπου (αισθητική, στιχουργική κλπ) συσχέτιση.Αυτό θα συνεχιστεί και στο NDRGRND KMMNDZ.

Σε αυτή την περίπτωση, ίσως λόγω του γενικού του τίτλου και των τίτλων των κομματιών, ίσως λόγω του θέματος (πρακτικά ένα album το οποίο καταπιάνεται με την αποτύπωση της εμπειρίας του Kameron Bogges , μοναδικού μέλους του σχήματος, της ολιγοήμερης νοσηλείας του σε ψυχιατρική κλινική καθώς και τη διάγνωση ότι πάσχει από διπολική διαταραχή),ίσως λόγω των γενικών vibes που γεννά η μουσική “των” An Isolated Mind,ίσως συγκεκριμένα και λόγω του 17λεπτου ambient επιλόγου “I’ve Lost Myself” (το οποίο θα μπορούσε να περιλαμβάνεται σε κυκλοφορία του παρακάτω αναφερθέντα)  το “I’m Losing Myself” με παρέπεμψε συνειρμικά στο-ήδη κλασικό-“Everywhere At The End Of Time” project του βρετανού The Caretaker (κατά κόσμο James Kirby), που ολοκληρώθηκε επίσης φέτος.

The Caretaker-Everywhere At The End Of Time Stage 4 cover

Για όσους δε γνωρίζουν, πρόκειται για μια εξαλογία που αφορά την προοδευτική εξέλιξη της άνοιας και την κατά προσέγγιση μεταφορά της σε ήχους (το project γενικά χρησιμοποιεί σαν πρώτη ύλη επεξεργασμένες μουσικές και ηχητικά κολάζ κυρίως των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα,οι οποίες στο “ Everywhere At The End Of Time” ξεκινούν με κύριο αισθητικό γνώρισμα την νοσταλγία για να καταλήξουν προοδευτικά στην αποδόμηση τους και εν τέλει σε μια ολική αφαίρεση/ εκφυλιστική μεταμόρφωση των γνωρισμάτων τους).Ειδικά κάποια αποσπάσματα των τριών albums που αφορούν την μετασυνειδησιακή κατάσταση (το τέταρτο, το πέμπτο και το έκτο στάδιο) είναι από τα πιο (ουσιωδώς) τρομακτικά ambient/experimental πράγματα που έχει ακούσει ο γράφοντας, συνεπώς η (με τη σειρά) μελέτη τους προτείνεται, μέχρι να πάρουμε απόφαση να κάνουμε ένα πιο εκτενές αφιέρωμα στην δισκογραφία του Kirby.

LABEL

Επιστρέφοντας στην κύρια αφορμή του κειμένου, το “I’m Losing Myself” είναι φυσικά ένα επί της ουσίας metal album,με αρκετά διαφορετική ηχητική/συνθετική προσέγγιση (προφανώς ακόμη και το ερέθισμα για τη δημιουργία του είναι αρκετά διαφορετικό, καθώς και προσπάθεια έκφρασης προσωπικού βιώματος),μάλλον λιγότερο φιλόδοξο αλλά με άλλες χάρες.Στο μουσικό κομμάτι, τα σύνθετα ρυθμικά μέρη θα θυμίσουν σε πολλούς mathcore/technical death metal λογικές, ενώ σαν μάλλον φυσικό αποτέλεσμα στις πιο «τραχείς» στιγμές τους (πιο συγκεκριμένα,  στα πρώτα μέρη των κομματιών “Afraid Of Dissonance” και “Eternity In A Minute”) θα ομοιάσουν με τους Νεοζηλανδούς Ulcerate.Αυτή όμως είναι μόνο η μια όψη του νομίσματος, καθώς οι συνθέσεις του “I’m Losing Myself” ποτέ δε μένουν στο σημείο έναρξης τους, ούτε από πλευράς διαθέσεων ούτε από ηχητικής πλευράς: αντιθέτως, θα περιπλανηθούν σε αμιγώς post rock δρόμους μεταξύ άλλων, ενώ κάποια ambiences και ο τρόπος που γεμίζουν τα κομμάτια θα θυμίσουν πράγματα όπως το “Oceanic” των Isis (δώστε βάση πχ στο δεύτερο μισό του highlight του album “Turritopsis dohrnii”), δίνοντας-στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον-έναν  τελείως late 90’s/00’s χαρακτήρα στο album και παραπέμποντας συνειρμικά στην νοοτροπία των κυκλοφοριών της Hydrahead και τον τρόπο με τον οποίο έσπρωξαν τα όρια του extreme ήχου.Είναι όμως σημαντικό να τονιστεί πως ο Bogges εδώ δεν πουλάει εκκεντρικότητα για χάρη της εκκεντρικότητας (που μάλλον θα μπορούσε εύκολα να το κάνει), αλλά-διαβάζοντας και τους στίχους-σου δίνει την εντύπωση πως το “I’m Losing Myself” αποτελεί περισσότερο προϊόν ειλικρινούς έκφρασης παρά οτιδήποτε άλλο, οι υφολογικές εναλλαγές των συνθέσεων είναι ουσιαστικά περιπετειώδεις και όχι αχταρμάς και εν κατακλείδι, αν οι περισσότερες αγαπημένες σας μουσικές περιγράφονται με κάποιον “post-something” χαρακτηρισμό,οι An Isolated Mind σίγουρα σας αφορούν.

 

BUY

DEPARTURE CHANDELIER “Antichrist Rise tο Power” – μία ερωτική εξομόλογηση για την Βορειοαμερικάνικη συμμαχία Hospital Productions και Tour De Garde/Αkitsa

Αναλογιζόμενος τις underground μουσικές εμπειρίες της τρέχουσας δεκαετίας, η ανίερη Βορειοαμερικάνικη συμμαχία ανάμεσα στους πόλους των Hospital Productions και Tour De Garde/Akitsa, μου προσέφερε μερικές από τις πλέον μουσικά πλήρεις και αισθητικά υποβλητικές προτάσεις.

Το λογότυπο της Tour De Garde έριξε ξόρκι στα μάτια μου από την πρώτη στιγμή.

Το προσηλωμένο στις Μεσανατολικές συγκρούσεις/πολιτικές/τρομοκρατίες drone/ambient/electro των Vatican Shadow, με πάγωσε κι αιχμαλώτισε με τρόπο ανάλογο της ακροάσεως των κύριων εμπνευστών τους Muslimgauze (σσ: Ηails στον Μανώλη –aka Kiwiknorr, aka Carheart J- Παππά που με καθοδήγησε στην αγορά μέσω discogs του υπέροχου “Chasing The Shadow Of Bryn Jones” βιβλίου/boxset! – τσεκάρετε τα απέθαντα blogs του Sonic Death Monkey και Corrupted Delights), αλλά και των σχετικών ντοκιμαντέρ/βιβλίων, ειδικά του «CIA et Jihad, 1950-2001 : Contre lURSS, une désastreuse alliance» του  John K. Cooley (σσ: έχω δύο υπέροχους αδερφούς, ο βενιαμίν [Μάκης] με τροφοδοτεί βιβλία στα Γαλλικά όπως αυτό, ο μεσαίος [Χρήστος] με βινύλια).

Η ambient/field recordings/drone τεχνοτροπία των Rainforest Spiritual Enslavement με σάρωσε με το ethnic/κοινωνιολογικό voodoo των ηχοτοπίων και της αισθητικής τους (αν και το «Ambient Black Magic» ήταν μετριότατο).

Υποκλίθηκα μπροστά στο εξωγήινο black metal των Ash Pool – ο εσταυρωμένος σε φόντο άστρων  – τι άλλο να ζητήσω;

Για τους Prurient, αν και δεν είναι το αγαπημένου μου project της φάσης, τα ξέρετε. “The History Of Aids” – enough said…

Tέλος, είναι γνωστό το κόλλημα μου με τους Akitsa. Όπως πολύ σωστά παρατηρούσαν οι σύντροφοι Κουργιούνης και Σκούρας εν μέσω stouts και IPA’s, όντως αποτελεί ένα άκουσμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρο μου. Γαλλόφωνο. Blackpunk. Minimal. Σκατόψυχο. Συγκρουσιακό. Αμφιλεγόμενο. Χρόνια πριν ουρλιάξει guest φωνητικά στους Kickback ο O.T. (στο “Le Chant Du Diable”) ήταν προφανές για μένα ότι το “Vers La Mort” ότι θα μπορούσε άνετα να αποτελεί τραγούδι ενός black metal alter ego των Παριζιάνων.

Προσέγγισα τους Departure Chandelier χωρίς να γνωρίζω (ή να θυμάμαι) από που κρατάει η σκούφια τους. Το εξώφυλλο με τον νεκρό Ναπολέων προφανώς κι έκανε τα σαγόνια μου να πέσουν. Το ότι ο τίτλος αναφέρεται σε αυτόν σαν Αντίχριστο, ζόρισε ακόμα περισσότερο τα πράγματα αφού γνώριζα ότι o κοντός Κορσικανός ήταν κατά τον Νοστράδαμο ένας από τους 3 Αντιχρίστους που θα έφερναν την Αποκάλυψη!

Πατώντας το play με ανυπομονησία, τα φωνητικά με παρέπεμψαν κατ’ευθείαν στους Ash Pool, ενώ η μουσική εξίσου σε αυτούς και τους Akitsa με την προσθήκη κάποιων απολύτως υπέροχων κι ευκολομνημόνευτων πλήκτρων – άκου το κυρίως πληκτρο-riff του “Life Escaping through the Candle” ή αυτό που μπαίνει στο 00:26 του «A Sacrifice to the Corsica Antichrist» .

Ενώ τα κομμάτια παρελαύνουν, το αισθητικό πραξικόπημα εξελίσσεται με τίτλους κομματιών επιλεγμένους αριστοτεχνικά («Forever Faithful to the Emperor»! «Catacombs Beneath the Castle of the Marquis»! «A Sacrifice to the Corsica Antichrist»! «Re-Establish the Black Rule of France»!) έτσι ώστε να μας βυθίσουν στο Ναπολεωνικό trip του δίσκου και κάθε κομμάτι να περιέχει εξαιρετικά μέρη τα οποία το καθιστούν μνημειώδες.

Διαβάζοντας εκ των υστέρων το δελτίο τύπου, έμαθα ότι προφανώς και αποτελούνταν από μέλη Akitsa και Ash Pool. Η κλίκα απέδειξε για ακόμα μία φορά την αισθητική υπέροχη της, καταφέρνοντας το tour de force (που λένε οι Γάλλοι) του να επιλέξουν ένα πρωτότυπο για το black metal concept, να το ντύσουν με μουσική που είναι ταυτόχρονα παραδοσιακή αλλά και στην αιχμή του σύγχρονου ακραίου ήχο (dungeon synths, majestic riffs, minimal πάνκικοι ρυθμοί, έλλειψη κραυγαλέων αναφορών στους Νορβηγούς Oσίους).

Aποστολή εξετελέσθη λοιπόν. Το μόνο πράγμα που με χαλάει είναι ότι για ένα μέρος του ακροατηρίου ο Ναπολέων ενδέχεται να γίνει (έστω, για 15 λεπτά) η νέα cool ιστορική αναφορά, χωρίς περαιτέρω έρευνα για μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες ιστορικές φίγουρες. Κάποιον που ξεπηδώντας μέσα απ’αυτήν, απείλησε σοβαρά την κληρονομιά του πιο σημαντικού πολιτισμικού γεγονότος των τελευταίων αιώνων: της Γαλλικής επανάστασης.

LABEL

Κυνηγώντας τις ιδιοκαταστάσεις των μποζονίων: STRIGAE “I: Collision”

Heisenberg,Werner_1924Έναρξη σημειώσεων μακριά από τον ειδεχθή πλούτο της μαυρομεταλλικής οπτικής. Προορισμός ένα σκοτάδι διαφορετικό, που ενδεχομένως κρύβει παρόμοια συναισθήματα. Εδώ θα δούμε τον τρόπο που σκάρωσαν το δικό τους black metal, δυο νέοι από την Ολλανδία, που όμως βλέπουν το project international. Πράττουν σωστά, μιας και το concept που έχουν επιλέξει βλέπει τη ζωή από διαφορετικό πρίσμα. Particle Physics, δηλαδή φυσική των σωματιδίων, σε μια εξιστόρηση που θα μας φέρει κοντά στο μικρόκοσμο.

CollisionΞεκινώντας, από τον επιταχυντή σωματιδίων (έτσι λέω) στο εξώφυλλο και ταξιδεύοντας με το κιθαριστικά ατμοσφαιρικό black metal τους, θα βρούμε δυο σημεία εστίασης. Το πρώτο είναι η συναισθηματική επίπτωση της θεματολογίας. Είναι σαφώς δύσκολο να γίνει δεκτή μια τέτοια πρόσκληση, από ψυχισμούς που δουλεύουν πολλά χρόνια με συναισθηματικές σταθερές. Ωστόσο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον για τον ακροατή, να προσπεράσει τις δεδομένες πλοηγήσεις του νου (όσες έμαθε ή επιλέγει να βιώνει) και να εκτεθεί σε άλλους κόσμους κι άλλες εμβέλειες. Στην περίπτωση που προσπεράσει τον σκόπελο [«ψυχολογία με βάση τη θεματική συνήθεια» versus «αδούλευτη ψυχολογία»] ίσως βρεθεί σε μια νέα θέση εστίασης. Η νέα θέση ισούται με διαφορετικά συναισθήματα. Σε αυτό το σημείο ίσως υπάρχει χώρος για μια άλλη οπτική γωνία θεώρησης. Εκεί, θα μπορούσε να γίνει ονειρικά, μια επαναπροσέγγιση της φύσης μέσω των δυνάμεων του μικρόκοσμου. Από εκεί και πέρα δεν είμαι αρμόδιος ν’ αναλύσω τα δεδομένα που θ’ αντλήσει μεμονωμένα ο κάθε ψυχισμός. Γνωρίζω όμως πως κάθε καινούριος συναισθηματικός κόσμος, μαζί με την «κόπωση» της ερμηνείας του, εγκαθιδρύει ένα είδος επέκτασης του νου.

schrodingersequation.gifΤο δεύτερο σημείο εστίασης είναι η μουσική. Εδώ ο πρωταγωνιστής είναι οι κιθάρες, με τα εξαιρετικά riff που δημιουργούν κίνηση, κρατώντας στο ύφος τους ένα φωτεινό ως και χαρμόσυνο σκίρτημα. Δεν είναι εύκολο να εκφραστεί μέσω επιθετικών προσδιορισμών, ο συναισθηματικός φόρτος ενός riff (γι’ αυτό και η μουσική προσπερνά τους λεκτικούς συνειρμούς). Έχει διάνυσμα μέσα μας, δημιουργεί δόνηση που συμπίπτει με ήχους που μας φέρνουν συγκεκριμένα συναισθήματα ή μας οδηγούν σε μια διάθεση (“Mass and Spin”, “Final Collapse”). Εδώ είναι και το θετικό που επιφέρει το black metal μοντέλο, η μονοτονία/επανάληψη και ο κύκλος της επιπλοκής (ρυθμικό κρεσέντο που οδηγεί και πάλι στην αφετηρία: μονοτονία/επανάληψη). Αν βάλουμε μια συστάδα κιθαριστικές μελωδίες συγκεκριμένων αποχρώσεων και τις επαναλάβουμε, δημιουργούν άμεσα μια ευρύτερη συναίσθηση της συναισθηματικής πλοήγησης που θέλει να πετύχει ο μουσικός. Ο τρόπος των Strigae είναι ακριβώς αυτός, αλλά δε μένουν μονάχα εκεί. Θα κινηθούν μέσω αλλαγών ή εμβαθύνοντας σε μια ιδέα, ωστόσο θα επιστρέφουν πάντα στο λατρεμένο κύκλο της επιπλοκής. Το ρυθμικό μέρος, που μεγεθύνεται (drum trick/απαράμιλλος κρότος ανατριχίλας) είναι εδώ για να δημιουργήσει τον όγκο που επιτάσσουν οι δυνάμεις που καταναλίσκονται κι επανακάμπτουν μέχρι να μας κάψουν και πάλι, οι κβαντικά εναγκαλισμένες μελωδίες. Η παραγωγή είναι σίγουρα μπουκωμένη και τολμώ να πω, πως θα του έπρεπε μεγαλύτερη φροντίδα, γιατί δεν αποσκοπεί στη raw δοξολογία. Ωστόσο, ανήκω στη μερίδα όσων μιλούν για το δεδουλευμένο και φτάνουν στην απόλαυση του παραχθέντος όπως αυτό είναι, δίχως παροτρύνσεις μιας γνώσης που δεν κατέχω κι ούτε επιθυμώ ν’ αποκτήσω.

Arxi_Abebaiotitas.jpgΑς σπεύσουν, οι αποδέλοιποι, όσοι επιθυμούν την έκθεση, αντιδρούν στη συσχέτιση και σα φτάνουν τη νηνεμία, γνέφουν καταφατικά και συνεχίζουν τον ακάματο μόχθο της επίγνωσης των συνειδησιακών απολήξεων.

FACEBOOK

*Η χρήση των εξισώσεων επιτελεί τον ρόλο μιας νέας συμβολικής γλώσσας, υποκαθιστώντας τα καθιερωμένα σύμβολα του black metal, ώστε να στρέψει τις  πλοηγήσεις του νου προς την κβαντική αβεβαιότητα των Strigae=Microcosmic Black Metal.

Φθινοπωρινές μάγισσες στέκονται ξυπόλυτες στη Βόρεια Θάλασσα: NUSQUAMA “Horizon Ontheemt”

 

Από την ίδια ολλανδική δημιουργική μήτρα-Heresis Noviomagi-που μας έχει δώσει αξιόλογα σχήματα τα τελευταία χρόνια όπως οι Turia, Iskandr και Solar Temple (καθώς μέλη του παρόντος project συμμετέχουν και στους παραπάνω, μεταξύ άλλων) και υπό τη σκεπή της σεβαστής Eisenwald, το ντεμπούτο των Nusquama  κινείται riff-ολογικά σε ένα ύφος που αμφιταλαντεύεται μεταξύ της αγάπης που (προφανώς) τρέφει για την cascadian black metal σκηνή και τις δεδομένες blackgaze αναφορές του, ενώ εικάζω πως οι πιο παλιοί ακροατές θα ερμηνεύσουν κοινές συνισταμένες με τις πιο μεταλλικές στιγμές του ντεμπούτου των In The Woods…

Παντελώς φθινοπωρινό, μέσα στο τρόπον τινά «χαροποιόν πένθος» ως αισθητικό απόσταγμα, το “Horizon Ontheemt” είναι γοητευτικό και έως και όμορφο, μέσα στην εσωστρέφεια του.

LABEL