One thought on “PDKST: Wonderful & Spastic (Written in Waters vs 666 International)”
Όπως έγραψα πρόσφατα και σ’ ένα άλλο forum, ο γόρδιος δεσμός των διλημμάτων επιλύεται συνήθως από το συναίσθημα. Μεταξύ αυτών των δύο, λοιπόν το συναίσθημα επιτάσσει Ved buens Ende. Στην τελική αυτό ακούω περισσότερο και αυτό επισκέπτομαι στις μαύρες μου, αλλά και στις μουντές μέρες εδώ στα Γιάννινα, οι οποίες είναι πολλές. Δακρύβρεχτο, συναισθηματικό και ολίγον αναρχικό και αυτό. Κάπου διάβασα πως γράφουν τον διάδοχο. Δεν ξέρω εάν πρόκειται περί αρβύλας ή αλήθειας. Θα δείξει.
Τους Dodheimsgard τους ανακάλυψα, αρχικώς με το Supervillain Outcast. Διάβαζα στο Metal Hammer τις συχνές αναφορές του Τόλη στο 666 International, αλλά λίγο τα ηλεκτρονικά στοιχεία, λίγο η επιτηδευμένη “αφηρημένη τέχνη” του δίσκου, πήγαιναν ενάντια στο πρωτόγονο (μουσικό) χωριατάκι που ήμουν τότε. Αυτά άλλαξαν με το Supervillain Outcast. Μόνη ένσταση ό ήχος των τυμπάνων. Τελικά εκεί παίζει ο άλλος ο ψυχάκιας ή είναι drum machine; Έπειτα άκουσα και το 666 International και είδα την αλήθεια.
Είναι ενδιαφέρον, απ’ όλες τις απόψεις να δούμε τι γινόταν εκείνη την χρονική περίοδο στη Νορβηγία. Πολλοί είδαν την εναλλακτική και ποικιλόμορφη μορφή του Black Metal. Προσωπικό αγαπημένο παραμένει το Rebel Extravaganza βέβαια, Μόνον ο Fenriz κράτησε τους λατρεμένους μου Darkthrone στα κλασικά, μαυρο μεταλλικά μονοπάτια. Πρέπει να γίνει μία κουβέντα κάποτε για την περίοδο Ravishing Grimness έως The cult is alive να ‘ούμε να μπουν κάποια πράγματα στην θέση τους.
Ξέφυγα. Πολύ καλό το podcast. Ταξίδεψα νοερά με το Written in Waters ακόμη μία φορά. Όσο για το νέο Dodheimsgard, παραμένω λίγο ταρακουνημένος ακόμη από το A umbra Omega, οπότε αργότερα θα έχω γνώμη. Οι απόψεις είναι περιστασιακές.
NDRGRND KMMNDZ 
Όπως έγραψα πρόσφατα και σ’ ένα άλλο forum, ο γόρδιος δεσμός των διλημμάτων επιλύεται συνήθως από το συναίσθημα. Μεταξύ αυτών των δύο, λοιπόν το συναίσθημα επιτάσσει Ved buens Ende. Στην τελική αυτό ακούω περισσότερο και αυτό επισκέπτομαι στις μαύρες μου, αλλά και στις μουντές μέρες εδώ στα Γιάννινα, οι οποίες είναι πολλές. Δακρύβρεχτο, συναισθηματικό και ολίγον αναρχικό και αυτό. Κάπου διάβασα πως γράφουν τον διάδοχο. Δεν ξέρω εάν πρόκειται περί αρβύλας ή αλήθειας. Θα δείξει.
Τους Dodheimsgard τους ανακάλυψα, αρχικώς με το Supervillain Outcast. Διάβαζα στο Metal Hammer τις συχνές αναφορές του Τόλη στο 666 International, αλλά λίγο τα ηλεκτρονικά στοιχεία, λίγο η επιτηδευμένη “αφηρημένη τέχνη” του δίσκου, πήγαιναν ενάντια στο πρωτόγονο (μουσικό) χωριατάκι που ήμουν τότε. Αυτά άλλαξαν με το Supervillain Outcast. Μόνη ένσταση ό ήχος των τυμπάνων. Τελικά εκεί παίζει ο άλλος ο ψυχάκιας ή είναι drum machine; Έπειτα άκουσα και το 666 International και είδα την αλήθεια.
Είναι ενδιαφέρον, απ’ όλες τις απόψεις να δούμε τι γινόταν εκείνη την χρονική περίοδο στη Νορβηγία. Πολλοί είδαν την εναλλακτική και ποικιλόμορφη μορφή του Black Metal. Προσωπικό αγαπημένο παραμένει το Rebel Extravaganza βέβαια, Μόνον ο Fenriz κράτησε τους λατρεμένους μου Darkthrone στα κλασικά, μαυρο μεταλλικά μονοπάτια. Πρέπει να γίνει μία κουβέντα κάποτε για την περίοδο Ravishing Grimness έως The cult is alive να ‘ούμε να μπουν κάποια πράγματα στην θέση τους.
Ξέφυγα. Πολύ καλό το podcast. Ταξίδεψα νοερά με το Written in Waters ακόμη μία φορά. Όσο για το νέο Dodheimsgard, παραμένω λίγο ταρακουνημένος ακόμη από το A umbra Omega, οπότε αργότερα θα έχω γνώμη. Οι απόψεις είναι περιστασιακές.
LikeLike