Επειδή αντιλαμβάνομαι πως, εν μέρει, οι ηλικίες μίκρυναν. Όπως τα περιθώρια στένεψαν. Όπως τα φραγκοδίφραγκα τέλειωσαν. Για τα φραγκοδίφραγκα το’χα καταλάβει νωρίς τον Ιούλη του’97, αλλά σ’ όποιον το΄λεγα με κορόιδευε.
ΕΠΕΙΔΗΟΛΑΤΑΠΑΡΑΠΑΝΩ: Αυτό δεν είναι το “Killing Technology” που σας δάνεισε ο ξάδερφος για να ακούσετε και ν’άντιγράψετε. Ούτε αυτό που άκουγε ο πατέρας σας (αν έχουμε φτάσει στη φάση που μας διαβάζουν ΠΑΙΔΙΑ VoïVodάδων – ο χριστόσκιηpanajyiyaaδηλαδή…) Οι ταχύτητές του είναι λάθος. Τα πρίμα του ξύνουν με γυαλόχαρτο τη ΓΑΜΗΜΕΝΗτηνΎπαρξη. Σε φάσεις ρετάρει. Δεν οδηγεί σωστά. Ένα βράδυ θα το βρείτε στην Κύμης ψόφιο, ακολουθώντας τ’αυλάκι απ’το ξεραμένο του αίμα.
Κάμετε ΚΛΙΨΚ στον σύνδεσμο (όχι Cockneys, έκλεισαν) και βάζετε παρασύνθημα KAKKROATCHEZ
“Οι Έλληνες οπαδοί είναι απίστευτοι-μας συμπεριφέρθηκαν σα να’μασταν οι Rolling Stones!” έλεγε πριν ακριβώς 20 χρόνια ο Car-lMichael, μετά τη θριαμβευτική πρώτη συναυλία των Aura Noir (και αν δε κάνω κάποιο τραγικό λάθος, πρώτη τους ever συναυλία εκτός Oslo όπου δεν είχαν να αντιμετωπίσουν ένα φεστιβαλικό κοινό ζονκαρισμένο απο κακές μπύρες και αδιάφορο “extreme” metal). Με αφορμή την επικείμενη επίσκεψή τους ακριβώς 20 χρόνια μετά στην Ελλάδα, ξέθαψα μια ηχογράφηση από εκείνη την νύχτα στις 18 Σεπτέμβρη του 2004 στο ΑΝ.
Καθώς δεν πρόκειται για κονσολίσια ηχογράφηση είναι σαφές πως δε μιλάμε για κανένα “Mortal Way of Live” ή “Live Without Sense” από άποψη ήχου. Οι φωνές του κόσμου πχ, ακούγονται μάλλον δυνατότερα. Αυτό βεβαίως λειτουργεί νοσταλγικά για όσους ήμασταν εκεί γιατί μας θυμίζει και μια ευχάριστη διαπίστωση που κάναμε σ’εκείνη τη συναυλία: •Το ότι οι Έλληνες οπαδοί των Aura Noir είμασταν τρελαμένοι, το ξέραμε. •Το ότι είμασταν και πολλοί, το μάθαμε εκείνο το βράδυ. Κλικάροντας στον σύνδεσμο θα πάρετε κι εσείς μια γεύση από τότε, και ενδεχομένως θα προθερμανθείτε ωραία για όσα σας περιμένουν στο Κύτταρο στις 20 (ATH) και στο Eightball 21 (SKG) Σεπτεμβρίου.
Η παρούσα ανάρτηση, γράφτηκε στην υγειά του Στέφανου απ’τους Ravencult, που μου είχε δώσει το εν λόγω bootlegάκι μόλις λίγες μέρες μετά τη συναυλία.
Dεν ήταν η υπερχρήση ή το οτι ήμουνα ψιλοκανίβαλος με τα μηχανήματά μου όταν ήμουνα μικρός. Ήτανε ΔΩΡΟ απ’τους Θεούς της Ηχητητικής Παραφροσύνυης η βλάβη του Philips FC630 μου στα 90’s. Μια ακόμα κασέτα που το πιστοποιεί είναι το “Mental Vortex” των Coroner. (Αφύσικα) πιο γρήγορο, περιστασιακά παραμορφωμένο, τσίτα-πιο-τσίτα κι απ τη μάνα του Νόρμαν Μπεϊτς (που φιγουράρει ενσαρκωμένος απ’ τον Αντώνη τον Πέρκινς στο εξώφυλλο) σαν δει καμιά σουρλουλού να μπαίνει στο μοτέλ.
Τόσο η πλευρά Α’ όσο και η Β’ έχουν bonus τραγούδια απο το “Grin” που ακολούθησε. Δεν ξέρω αν θα σας αρέσουν. Αλλά τρέχουν σα να ξέρανε πως τα ψωμιά των Coroner ήταν μετρημένα. Στη διασκευή Μπήτλς δε, το τελείωμα εχει μια παραμόρφωση λόγω τεντώματος που τότε με τρόμαζε, σήμερα με κάνει να νοσταλγώ.
To rip της κασέτας είναι απευθείας απ’ το Philips FC 630χωρίς παρεμβολή ενισχυτή, ώστε να κρατηθεί η ΓιογκΣοθόθεια Συναστρία ηχογράφησης απ’το παλιό Philips πικάπ (FP563) μέσω του ενισχυτή Philips FA860.
Philips τσίτες, πιο τσίτες κι απ’ τον Γκλέν στα νιάτα του. Οχι HI FI. Σαφώς σε λάθος ταχύτητες. Πιο σβέλτες. Πιο πρίμες. Σα τη ζωή του Μπεντον που θα τελείωνε στα 33 αλλά τελικά συνέχισε γιατί, ώχου τώρα τι τα θές και τα ψάχνεις.
Όταν, μάλλον έβλεπε κι αυτός σαν τον άλλον τον Γκλένν (αυτόν με τα δυο ν) γιαπωνέζικια Μικυμάο και τα έκλεβε
Το τράκ το λίστ, με Θεοκτονικά φίλλερς
Σακριφισσschολ Σουϊ-ΣΑΑ Παρασύνθημα: +ΓΙΑΠΩΝΕΖΙΚΑΠΙΚΙΜΑΟ+ Εάν για ΧΞΣ λόγους το πάσσγουωρντ προτέκτεντ αρχείο απο πανω δεν σας δέχεται το πάρρσγουωρντ για ξεζίπ, πάρτε κι ενα απροστάτευτο αρχείο.
Αλλα αν υπάρχει, εχω στο συρτάρι μια κασέτα που ενδεχομένως να το χαρτογραφεί.
Πολλές φορές από εδώ μέσα εχω υμνήσει την ακρόαση συγκεκριμένων metal EP’s/LP’s στις λάθος στροφές. Συνήθως τις πιο αργές. Παλιότερα σας είχα μιλήσει για την αλλόκοτη βλάβη ενός PHILIPS FC630 κασετοφώνου που είχα, το οποίο έπαιζε τις κασέτες ενα “τσικ” (fukk tekk-specifiks) πιο γρήγορα, τσιτώνoντας παράλληλα άλλο ένα “τσικ” (fukk tekk-specifiks ΙΙ) τις μεσαίες και πρίμες συχνότητες. Το εν λόγω PHILIPS κασετόφωνο ήταν παροπλισμένο για παραπάνω απο εικοσαετία και πρόσφατα επισκευάστηκε. Για την ακρίβεια το ΑΝΕΣΤΗΣΕ ενας πραγματικός Herbert West των κασετοφώνων απο Γκύζη μεριά. Οι ταχύτητές του διορθώθηκαν , αλλα τα “τσίκ” (fukk tekk-specifiks III) της τσίτας στα πρίμα και τα μεσαία συνεχίζουν να δίνουν το θριαμβευτικό παρόν.
Στην σημερινή μας ανάρτηση λοιπόν έφτιαξα μια εξηντάρα (TDK) της οποίας ο κορμός είναι το δυστοπικό έπος “Dimension Hatröss” των Voïvod. ΑΛΛΑ: Οχι το “Hatröss που ξέρετε και αγαπάτε. Ένα παραμορφωμένο “..Hatröss”, παιγμένο από DUAL πικάπ με σφιγμένο ιμάντα (με κατσαβίδι. από κάτω. στη βίδα απ’το μοτέρ. fukk-tekk-orthodoxy) ώστε να παίζει ένα “τσικ” (fukk tekk-specifiks ΙV) πιο γρήγορα και να παραμορφώνει σε ανθυπο-υστερικό βαθμό τα φωνητικά. Γραμμένο στο αλλόκοτο PHILIPS κασετόφωνο με δίαυλο επικοινωνίας έναν DENON ενισχυτή.
Η δεύτερη πλευρά εχει γεμίσει με συγκεκριμένες επιλογές απο το post-mdma ψυχόδραμα “Nothingface” που ακολούθησε. Εννοείται και αυτές, με τις παραπάνω ρυθμίσεις. Ο ήχος κρατσανάει (fukk tekk-lingo). ΔΕΝ.ΕΙΝΑΙ.HI-FI. αλλα, σε μένα, ανοίγει πόρτες αντίληψης που η “πιστότητα” ήχου ούτε καν βλέπει.
Υπάρχουν Μπεχεριταίοι που μισούν του “MeSSe DeS MoRTS” περίπου με το ίδιο σθένος που μισούν την (όπως την λέει κι ο Ηλίας) πινακίδα (“House418OvThe21.Century”). Σέβομαι το δικαίωμα τους να εκφράζουν αυτή την άποψη . Εντούτις, τη χέζω. Το “MeSSe DeS MoRTS” είναι η αγαπημένη μου κυκλοφορία τους. Και όπως συμβαίνει συχνά με τα EPs, οι πλήρεις δυνατότητές του, ήταν αξεδίπλωτες.
Πρόσφατα, ενας μουρλός Φινλανδός (Werewolf Records) το επανακυκλοφόρησε σε δωδεκάϊντσο 45στροφών. Δεν άργησα να δράσω. Ετρεξα στους φίλους Καρράδες του Bowel of Noise, πήρα το πλακίδιον, γύρισα σπίτι κι έβαλα το πικάπ όπως πάντα στις, λατρεμένες μου, λάθος33 στροφές. Ιδού λοιπόν το κασετάκι. Βόρβορος, ψόφος και απόκοσμη λάσπη από τα Εκγάτα.
Το δεκάϊντσο EP “Dominion” (1996) ήταν κάπως ξεκούδουνο για όσα ως τότε ξέραμε για τους τεχνικούς, σκοτεινόηχους και χαρισματικά “εξωσχολικούς” ως προς την death metal πραγματικότητα Ethereal απο τη Σαλαμίνα. Με τον τρόπο του όμως, ήταν ακριβώς όσο sui generis ήταν και οι Ethereal σα συγκρότημα/προσωπικότητες. Ισόποσα μοιρασμένο σε δυο παθιασμένες εκταφές CelticFrostικού Μέταλ του Θανάτου, δυο ambient ιντερλούδια και στη μέση (ή στις άκρες, αν προτιμάτε) ενας σόλο “Individual” Ζαούτσος να συμπεριφέρεται ως Ζαούτσος στον διαθέσιμο εξοπλισμό του.
(παράνομο bootleg εξώφυλλο κασέτας, χρυσομαυρες Σακούρες και Γουϊτκιν)
Η μόνη πρέπουσα συμπεριφορά μας απέναντι στο EP, αν θέλουμε κι εμείς να λεγόμαστε sui generis aακροατές, θα ήταν να το ακούμε και στις 33 και στις 45 στροφές. Στην κασέτα που παραθέτουμε, λείπουν τα ambient ιντερλούδια. Υπάρχει όμως το ζουμί. Το οποίο, όπως σχεδόν πάντα, βρίσκεται στην πλευρά με την ηχογράφηση στις “λάθος” στροφές (33). Και βεβαίως, ενα εξώφυλλο για τη δική σας κασέτα, αν μπείτε στον κόπο…
Ενώ τα σώματα και τα πνεύματα φθείρονται, αναζητούμε ψήγματα των παλιών εαυτών μας.
Σκαλίζουμε με αγωνία μέσα μας για την ενέργεια και την αφέλεια της ριψοκίνδυνης νιότης, έτσι ώστε να νικήσουμε την βαρύτητα και να τεθεί ξανά σε λειτουργία ο μηχανισμός της λύτρωσης, να μπει ξανά σε τροχιά ο δημιουργικός εαυτός.
Που είναι οι παλιοί σύντροφοι και τι κάνουν;
Μερικές φορές φοβούμαστε ακόμα και να ρωτήσουμε αν είναι ζωντανοί.
Τι νόημα είχαν οι ώρες που περάσαμε μαζί, τα κοινά μας έργα;
Παραμόρφωση, ουρλιαχτά και blastbeats στα ιδρωμένα σανίδια καπνισμένων, κλειστοφοβικών χώρων.
Αποπνικτικά καλοκαίρια, φυλακισμένοι στο τσιμέντο κάτω από έναν νοσηρό ήλιο.
Αιώνιες βραδιές υπνωτισμένοι από την θάλασσα να κοιτάμε την Σελήνη ή τον Γαλαξία, ψάχνοντας για νόημα.
Όσο μεγαλώνουμε, οι λαβύρινθοι μέσα μας γιγαντώνονται.
Κάπου μέσα θαμμένη βρίσκεται η ουσία του είναι, ο αυθεντικός εαυτός – που ίσως να μην βρούμε ποτέ.
Χωρίς άλλη επιλογή, με νέους συνοδοιπόρους και παλιούς συντρόφους, ο αγώνας συνεχίζεται.
֍֎֎
Εσωστρεφείς συνειρμοί μία βραδιά του Φλεβάρη στα Βριλήσσια…
Με τον Ηλία να ουρλιάζει όπως παλιά.
Μελετώντας σε μεγέθυνση τον πίνακα που ζωγράφισε για το εξώφυλλο του Maze.
Με τις όμορφες κιθάρες του Γιάννη, ζεστές ή ψυχρές, σε μορφή riffs ή ηχοτοπίων.
Με τον Ανδρέα και Δημήτρη (πρώην End) να λαξεύουν γρανίτη στο πάντα συμπαγές rhythm section.
Με τον Μάνθο(Νυν/πρώην Calyces, Lunatic Medlar, Tardive Dyskinesia, Konkave) και τον Γιώργο (Ignite Studio) να έχουν πάρει την σκυτάλη πλέον αντίστοιχα στο μπάσο και στα τύμπανα, δίνοντας μία νέα πνοή στον Ήλιο Του Τίποτα.
NDRGRND KMMNDZ 
You must be logged in to post a comment.